This is my first attempt at translating from English to Tamil,though I have done the reverse many times.I loved the story because here is a man who values a woman and her sensibilities and here is a boy still in his teens who is able to recall the past so proudly.Son of Gautam Benegal and Paushali Ganguly,he is Anand studying in his first year at Ruia College.Both parents are talented animation and short film makers,apart from many other talents.My thanks are also due to Jayaraman Panchapagesan,for editing this and helping me out.
This is also my first attempt at posting a Tamil piece, so the spacing, paragraphs seem to have gone out of alignment. 
ஒரு அழகான காதல் கதை. இதை எழுதியது என் நண்பர் கௌதம் பெனகல் அவர்களின் மகன் ஆனந்த் .அவர் இப்போது கல்லூரி முதல்ஆண்டில் படித்துக்கொண்டு இருக்கிறார்.இந்தக் கதை மூலம் இவர் வாழ்க்கையில் பிறந்த சில மாதங்களில் நடந்த சம்பவங்களை அழகாக விவரிக்கிறார். 
இளமை vsஅனுபம்…

மாலா வலி தாங்க முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தாள்.ரஞ்சன் ஒரு நாற்காலியை இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு அவள் அருகில் உட்கார்ந்தான்.ஓழுங்காக செய்யாமல் சொதப்பிய சிசேரியன் ஆபரேஷனின் விளைவாக வலி தாங்க முடியாமல் இருந்தது.

ரஞ்சன் சமையலறைக்குள் விரைந்து சென்று ஒரு கிளாசில் நீர் எடுத்த வந்தான்.படுக்கைஅறையில் குழந்தை அழுது கொண்டிருந்தது. “நான்தான் குழந்தைக்காக பாலை பம்ப் செய்து வைத்திருந்தேனே “என்று யோசனை செய்தாள்.அவள் மாமியார் புலம்புவது காதில் விழுந்தது.”நாங்களும்தான் அம்மாவாக இருந்திருக்கிறோம்.உன் மனைவி குழந்தை தன்னை தானே பார்த்துக்கொள்ளும் என்று நினைக்கிறாள்”. ரஞ்சன் அவளை விட்டு விட்டு மாலாவுக்கு தண்ணீர் எடுத்துச்சென்றான்.ஒரே மூச்சில்அதை குடித்து விட்டு குழந்தையை கவனிக்க சென்றாள்.கீழே விழ இருந்த அவளை தாங்கிப்படித்துக்கொண்டான்.திடீர்வலியால் தவித்தாள்.”நீங்களெல்லாம் படித்தவர்கள்.இப்படியா குழந்தையை விட்டு விட்டு செல்வார்கள்”.வழக்கம்போல வெறுப்புடன் கூறினாள்.மாலா பதில்கூறாமல் சென்றாள்.வழிபாதையில் நின்றுக்கொண்டிருந்த மாமியார் “மறுபடியும் சொல்கிறேன்.நீங்களெல்லாம் புதுமைப்பெண்கள்.குழந்தை தானாகவே வளருமா.””அம்மா,மாலாவின் பெயரில் செக் இருந்தது.வீட்டில் லாண்ட்லைன் வேலை செய்ய வில்லை.அவளுக்காக நாம் இதை செய்ய முடியாது.”.”ஒரு காலத்தில் நாங்களும் இளமையோடு இருந்திருக்கிறோம்.குழந்தையை பசியோடு விட்டு போனதில்லை” மாலா விறைந்துச்சென்று குழந்தையை எடுத்து டேபிளிலிருந்த பாலை கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.ஒரு துணியை எடுத்து குழந்தையின் வியர்வையை துடைத்தாள்.ரஞ்சன் ஃபேனின் வேகத்தை பெரிதாக்கினான். 

வெளியில் மாமியார் தன் இன்னொரு மகனுடன் குரலை தாழ்த்தி பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.அவன் பெங்களூரில்இருக்கிறான்.அவனுடையது அழகான மனைவியோடு அழகான குடும்பம். குரலை தாழ்த்திக்கொண்டு வியப்பும்,ஆச்சரியமும் கலந்த குரலில் மாலா எப்படி தன் மூன்று மாத குழந்தையை அலட்சியப்படுத்துவதாக ஒரு பெறுமூச்சுவிட்டாள்.”அவர்களுக்கு நம்மை விட அதிகம் தெரியும்.நாங்களும் இரு குழந்தைகளை வளர்த்திருக்கிறோம்.உலகம் எப்படிப்போகிறதோ”திருப்பி அதை யே இன்னும் அதிக அயர்ச்சியோடும்,பொருள்படவும் கூறிக்கொண்டிருந்தாள்.மறு முனையில் இருந்த குரல்”நான் அவனிடம் பேசுகிறேன்”என்றான். ரஞ்சன் லைனில் இருப்பது அண்ணன் என்று தெரிந்தவுடன் அதிர்ச்சி அடைந்தான்.குழந்தயைப்பற்றின விஷயமாக இருந்தால் நேரே மாலாவிடமே கேட்கலாமே என்று நினைத்து பெட்ரூமிலிருந்த மாலாவை அழைத்தான்.மாலா தளர்ந்த நடையுடன் சென்று போனை எடுத்தாள்.”சொல்லுங்கள்””எனக்கு உன்னுடன் பேச வேண்டாம்.நீ எங்கள் குடும்பத்தை சேர்ந்தவளில்லை.நீ எங்க அம்மாவை அழ வைத்திருக்கிறாய்.போனை ரஞ்சனிடம் கொடு “என்றான்.மாலா போனை ரஞ்சனிடம் கொடுத்தாள். “ரொம்ப பொறுத்தாய் விட்டது.நான் இங்கு இருப்பது இதுதான் கடைசி இரவு.நீ வேண்டுமானால் என்னுடன் வா.இல்லையென்றால் இங்கேயே இரு.நான் என்குழந்தையை அழைத்துக்கொண்டு செல்கிறேன்.”வயிற்றை கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு அவர்கள்அறையை நோக்கிச் சென்றாள்.”சரி,எங்கே போகப்போகிறாய்””ரோசபுஞ்சோ””அது என் பெற்றோர் வீடு.”அதுவா,அது ஒரு கிராமம் கூட இல்லை.குக்கிராமம்.அத்வானத்தில் ஓரு சாலை கூட இல்லை.வீடும் பாதி கட்டின நிலையில்இருக்கிறது.எப்படி போவாய்””அதைப்பற்றி உனக்கு என்ன கவலை?என் விருப்பப்படி எங்கேயோ போகிறேன்.இங்கு நடப்பதை பற்றி உனக்கு என்ன தெரியும்?ரஞ்சன் பதில் பேசவில்லை. மாலா அன்று இரவு தூங்கவில்லை.”இவன் என்னுடன் வருவானா,இவனை எனக்கு தெரியுமா,நான் தனியாக எப்படி சமாளிப்பேன்”,என்று நினைத்தபடி இருந்தாள்.
அடுத் நாள் காலை மேக மூட்டத்துடன் அவள் மன நிலையைப்போலவே காணப்பட்டது.அலமாரியிலிருந்து எல்லாவற்றையும் எடுத்து ஓரு மூட்டையாக கட்டினாள்.அவற்றை ஓழுங்காக வைக்க அவளுக்கு சக்தி இல்லை.ஓரு துணிப்பையை எடுத்து அதில் எல்லாவற்றையும் தள்ளினாள்.முதலில் குழந்தை துணிகள்,பிறகு மருந்து வகைகள். கடைசியில் பணத்தை எடுப்பதற்காக போனால் அங்கு அவளுக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.ரஞ்சன் எல்லா பணத்தையும் எடுத்துச்சென்றிறுந்தான்.பல்லை கடித்துக்கொண்டு தன் கண்ணில் பொங்கிய கண்ணீரையும்,தன்மானத்தையும் அடக்கிக்கொண்டு காத்திருந்தாள்.போவதற்கு முன் அவளிடம் கூறி இருந்தான்.”நான் சிறிது வெளியே போகிறேன்.நான் வரும்வரை காத்திரு”.என்று.ஆனால் ஏன் பணத்தை எடுத்து சென்று விட்டான்.என்னால் அழத்தான் முடியும்.கோபமாக இருக்க முடியாது. மழை பெய்ய ஆரம்பித்து விட்டது.மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது.ஒரு பனை ஒலை விசிறி எடுத்து குழந்தைக்கு விசிற ஆரம்பித்தாள்.அவள் மனம் பின்னோக்கி சென்றது.

தன் மாமியார் தன்னை ஏன் இவ்வளவு வெறுக்கிறார்கள்.அவர்களது திருமணமே ஒரு காதல் திருமணமதானே என்று நினைவுகளில் ஆழந்தாள். “சர்மிளா,நாம் இப்போது கிளம்ப வேண்டும்”எதிரிலிருக்கும் பெண்மணி அமைதியாக இருந்தாள்.”என்னை அவர்களுக்கு இனி பிடிக்கவே பிடிக்காது அல்லவா””இல்லை சர்மிளா.ஓரு நாள் புரிந்துக்கொள்ளுவார்கள்.இப்போது நம்மை பார்த்து விட்டால்,என்னை அடித்து பின்னி விடுவான்””நாம் ஒரு நாள் திரும்பி வருவோம் இல்லையா”ஆம்.ஓரு நாள் திரும்ப வருவோம்,நான் வாக்கு அளிக்கிறேன்”.சொல்லி அவளை முத்தமிட்டான். அங்கிருந்து பம்பாயில் அவள் மாமா வீட்டுக்கு சென்று அவள் ஒரு குழந்தையைப் பெற்று எடுத்தாள்.அவள் தனக்குள் தீர்மானித்துக்கொண்டாள்.”நான் இந்த குழந்தையை கவனிப்பதில் முதல் ஆளாக இருப்பேன்”.சிறிது நாட்கள் கழித்து அவர்கள் வங்கத்துக்கு திரும்பி வந்தார்கள்.அங்கு அவர்களுக்கு இன்னொரு குழந்தை பிறந்தது.அவனுக்கு ரஞ்சன் என்று பெயரிட்டார்கள்…..கதை இப்படியே வளர்ந்தது.ஆனால்அவர்கள் குடும்பங்கள் அவர்களை ஏற்கவில்லை.நாட்கள் செல்ல செல்ல இன்னொரு பெண் ,பிள்ளைகள் வாழ்க்கையில் வருவதை விரும்பவில்லை.ஆனால் தன் இளைய மகன் என்றும் தன்னிடம் தனி அன்புடன் இருப்பான்.கட்டாயமாக. மாலைக்குள்அவள்மனமும்,முகமும் கல்லாகி இருந்தது.அவள் தன் குழந்தையையும்,பையையும் தூக்கிக்கொண்டு வாசற்கதவை நோக்கி நடந்தாள்.மாமியார்அவளைப்பார்த்து ஏதோ முணுமுணுத்தாள்.அப்போது ரஞ்சன் உள்ளே நுழைந்தான்.அவன்ஒரு டாக்சி அழைத்துக்கொண்டு வந்திருப்பதாகவும் அது காத்திருப்பதாகவும் கூறினான்.

வெளியில் மிகவும்இருட்டாகவும்,மழையினால் சாலையெல்லாம் வெள்ளமாகவும் இருந்தது. கட்டங்கள்,தெருவிளக்குகள்,கல்கத்தாவின் கடை வீதிகள்,அங்குள்ள மக்கள் எல்லாவற்றையும் கடந்து பெரிய வயல்கள் வந்தது.டாக்சி காலியாக இருந்த பெரிய சாலையைக்கடந்தது.மழையும் வெளியே தென்பட்ட வெறுமையை பிரதிபலித்தது.இறுதியில் ஒரு இடத்தில் நின்றது.இதற்குள் மழையும் நின்றிருந்தது.ரஞ்சன் முதலில் இறங்கி பைகளையும்,மூட்டையையும் எடுத்தான்.ஓட்டுனரின் உதவியுடன் மாலாவும் இறங்கி தெரு ஓரத்தை நோக்கி நடந்தாள். ரஞ்சன் டார்ச்சை அடித்தவுடன்,அதன் வெளிச்சத்தில் ஒரு பாழடைந்த கட்டிடத்தையும் அதை சுற்றி ஏரி போல நீரையும் காண முடிந்தது.அதில் இருந்த பாம்புகளையும் காண முடிந்தது.மறுபடியும் டார்ச் காண்பிக்க,புது செங்கல்களோடு போடப்பட்ட ஒரு புது சாலை தென்பட்டது.மாலாவுக்கு வியப்பாக இருந்தது.”எப்படி இது ?இதற்கு முன் இந்த பாதை இருக்கவில்லையே?””நான்தான் கட்டினேன்.இல்லாவிட்டால் நீ எப்படி வீட்டிற்குள் போவாய்.ஒரு நாள் பூரா எங்கு போயிருந்தேன் என்று நினைத்தாய்?””செங்கல் எங்கிருந்து கிடைத்தது? “திருடினேன்”.அவன் குரல் வெளியே கேட்காமல் ரகசியமாக கூறினான்.சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.மழை பெய்து கொண்டிருந்த்து.யாரும் பார்க்கவில்லை.பிறகுதான் அவன் கைகளைப்பார்த்தாள்.வெடிப்பும்,கொப்பளமாகவும் இருந்தன.அவளுக்கு அழுகையாக வந்தது்அவன் ஒரு சித்திரக்கலைஞன்.அவன் கைகள் மிக அழகாக இருக்கும்.அவன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன் விளக்குகளை சரி செய்து,தூசி தட்டி சுத்தம் செய்து அவளை உட்காரவைத்தான்.மாலா அவர்கள் குழந்தையை முத்தமிட்டாள்.”சத்தியமாக நீ யாரை விரும்பினாலும் நான் ஏற்றுக்கொள்வேன்.என் மாமியார் தன் மகனுக்கு செய்ததை நான் ஒரு போதும் என் மகனுக்கு செய்ய மாட்டேன்” தனக்குள் ஒரு தீர்மானம் செய்துக்கொண்டாள்.இதை ஒரு பாடமாக நினைவில் இருக்க வேண்டும்.இந்த அன்பு ஒரு அங்கீகாரம்.இளமையும்,அனுபவமும் சேர்ந்தது.இந்த அனுபவத்தால் நாம் கற்றுக்கொள்ளவில்லையென்றால்என்ன உபயோகம்?நாம் நம்அனுபவத்தால் இதை புரிந்துக்கொண்டு,நம்மை தாழ்த்திக்கொள்ளாமல் ஒத்துழைத்து அவர்களுக்கு உதவி உரிமை வழங்க வேண்டும் இந்த கதை நான் பிறந்த சில மாதங்களில் நடந்தவைப்பற்றி கூறியது.கூட்டாமல்,குறையாமல் எழுதப்பட்டது.

My Favourite Potatoes.This is a fun post after many serious posts on demonetisation,my fight with my illness and so on.Hope you all enjoy this.
My Favourite Potatoes.
Universally liked except for a few ,

Our family favourite,

The bone of contention between me and my brother.

I love the different varieties and shapes it can take.

Boil it,sauté it,mash it,fry it,it retains its taste.

Reviled for long and condemned by many

As something to be avoided for healthy living.

Medical theories change as frequently 

As we change our attire.

A few examples here.coconut and its oil

Bad once are now considered a great boon.

Coffee,bad for kidneys one day,beneficial 

The other day,good for diabetes and heart.

Everyday brings out new theories,confusing us

To no end.We are left wondering what 

To eat or drink.
Likewise Potatoes has new theories coming.

Latest,it has its benefits,lots of potassium

And what not!Boiled,it is good but don’t fry.

In this half the fun lost.

Taste lies in boiling to the correct consistency

Fry it in not too much oil,

Add chilli,turmeric,hing,and roast for a long time

On slow heat.There lies the taste and the success.
Used in different ways in different provinces,

Masala dosa,favoured by many in the south.

Vada pao in the west,shingara in the east

Samosa and patties in the north.

Tastes have mingled in all parts now.you can find

Masala dosa in the north and samosas almost everywhere.

Unity in diversity perhaps,unifying the country in this.
Potatoes,not exclusive to any country.

One vegetable,universally used and liked.

Cuisines may differ but this is indispensable.

Cannot imagine a day when it is not grown,

Forms the staple food for many,comparatively cheap.

I have loved my potatoes all my life and would still

Do so.May be from three times a day to once a week.

Diet restriction.Have plenty of Green,leafy vegetables

Both doctors and daughter insist.They are prettier to look

At but potatoes score in taste.everything in moderation.

A compromise.once a week.potatoes,I love you.

Hospital Saga continues.
Started as a minor problem,requiring a 

Little “procedure”.This word becoming

An important,inevitable part of treatment.

What was minor seemed,not so minor.

Requiring surgery,again a minor.

Battery of tests, “procedures” continued

Scans included,series of hospital visits,

Continuing till today and perhaps more.

What was minor became major in no time.

Different doctors and different opinions.

No two doctors would think the same.

Some more tests,scans,call it CT or MRI,

All the same except perhaps for the duration.

Non invasive,painless,so they say.

We are pushed into something,dressed in an 

Attire,never worn before,what little jewels

Worn,removed at their behest.

with deafening noises now and then,

Asked to breathe in and out at their will.

Each result would lead to a new diagnosis

We are clueless,completely trusting

The Doctor,who keeps changing,to find

A doctor who would have something more

Consoling to us,with less discomfort.

The saga continues.We wait with bated breath 

For the final diagnosis and treatment.

Hoping for the best and for things to end soon.

Positive attitude,face the inevitable,

Do we have a choice.Bow down and face the future.

My Hospital Diary.
I decided to keep myself busy and you engaged with my experiments of visiting different hospitals.I am sure this would find resonance with the experiences of many of my friends.This will continue till my treatment proper starts.I was surprised to see one aspect of what I am going to write in today’s paper.Written by one of my favourite columnists,Bikram Vohra,it stresses on the indefinite waiting period that patients are subjected to.More about him later.
This is one of the most renowned hospitals in the city,perhaps in the country also.A multi speciality hospital,equipped with the latest state of the art technology and consultations from some of the best in their fields.People flock to this hospital from near and far,from many parts of the world.We can see a confluence of cultures and languages.I was thrilled to hear some conversation in Bengali,after a long time.My next door neighbours are unusually quiet nowadays.For an hospital of that size and magnitude,it is reasonably clean.Hospital staff are well trained and polite.
My main grouse is the delay at all levels.I agree there is delay at all leading hospitals,my experience recently have been the same with all clinics and hospitals being the same.Even a clinic like that of of my diabetologist or The school for Tibetan medicine where I have started going.The minimum waiting period is two to three hours.It is still tolerable for a not so sick person.For a person,having problem in sitting for long or with some life threatening disease,the wait seems to be endless.I had two bad experiences in two leading hospitals.Recently I had to wait for an MRI scan for three hours later than the appointment time.I was asked to change into an ill fitting dress much earlier,was given the injection prior to the procedure and still made to sit.It was a torture.Later I came to know of an African,a visibly very sick and old man,who was made to wait from ten in the morning to six thirty in the evening.My agony was less,I thought to myself.This is only one of my several experiences.
There is a new trend which is starting.They don’t give appointments.It is another thing they don’t stick to the appointments,even if they do.One Doctor we were supposed to meet was chatting with some other Doctor about demonetisation.I agree some delay is inevitable and they may be attending to some emergency or operation.Shouldn’t the patients be informed and given the choice to wait or go after a while?There is no one to check the queue and send patients accordingly.People wait outside the doctor’s room and barge in,without giving a thought to those already waiting.That shows an inherent indiscipline.
Now to end on a lighter note,back to Bikram Vohra’s column.Tiltled “Doctor’s Practice.What am I,a guinea pig,when are you people going to graduate.”, it touches on the delay part of my post.His appointment was at 11 and it was 12. 25.( nothing compared to mine).In his own way,he writes”It is 12.25 and nurses flit around like butterflies but no one is calling my name.Of course if I had arrived at 11.05 I would have been told I am late for my appointment and would have had to reschedule.Like you,I took the appointment super seriously”. He takes the special effort to reach there on time.”driving with fingers crossed that all blood tests will be fine and they won’t kill me with the suspense of that rugby scrum that doctors engage when they get into a huddle saying humm,humm, and talking about you in your presence as if you were a piece of furniture…even a rock has a feeling.”How similar are our feelings !
With all apologies to my doctor friends,these are some of the difficulties we experience.My doctor once told me “for you,your case is important and for me all patients are important.” I agree.All that I request give an appointment and stick to that to the maximum extent possible.Some delays are unavoidable and understandable.See to it that no one goes out of turn.My last point is about endless chatter on the mobile.They have to follow instructions and either switch off or keep it muted.

Unsung and unheard heroes…
These are old booksellers who spread reading habits among youngsters and quench the thirst of scholars and bookworms in search of rare books .In Madras, there used to be one such in mylapore, Luz church road opposite the old Kamadhenu theater.I am using the past tense since I don’t know whether he is still there.His name was Kapali and every morning, he would spread his wares.All book lovers knew him. His clients included renowned professors and the elite of Madras, in search of rare books. Kapali’s books were not stacked in any organized manner; they were spread all over the pavement. Although not a literate, one only had to ask him for any book and he would pull it out for you. Sometimes he would even take the trouble of procuring it from elsewhere. Such was his capability! No government rules could dislodge him.

Recently a Tamil magazine carried a story about a ragpicker in Idukki, in Kerala, who after his daily work, spreads his collection of books and runs a lending library at very nominal rates. Blossoms,in Church Street, Bangalore are doing yeomen service towards the cause of books. You can sell old books and are allowed to buy new ones in their store..There are also second hand bookshops in Moore market, Madras and College Street in Calcutta.I am sure there are several like these in other parts of the country as well. 

Kudos to these unsung heroes! “They also serve, who stand and wait”

Unsung and unheard heroes…
These are old booksellers who spread reading habits among youngsters and quench the thirst of scholars and bookworms in search of rare books .In Madras, there used to be one such in mylapore, Luz church road opposite the old Kamadhenu theater.I am using the past tense since I don’t know whether he is still there.His name was Kapali and every morning, he would spread his wares.All book lovers knew him. His clients included renowned professors and the elite of Madras, in search of rare books. Kapali’s books were not stacked in any organized manner; they were spread all over the pavement. Although not a literate, one only had to ask him for any book and he would pull it out for you. Sometimes he would even take the trouble of procuring it from elsewhere. Such was his capability! No government rules could dislodge him.

Recently a Tamil magazine carried a story about a ragpicker in Idukki, in Kerala, who after his daily work, spreads his collection of books and runs a lending library at very nominal rates. Blossoms,in Church Street, Bangalore are doing yeomen service towards the cause of books. You can sell old books and are allowed to buy new ones in their store..There are also second hand bookshops in Moore market, Madras and College Street in Calcutta.I am sure there are several like these in other parts of the country as well. 

Kudos to these unsung heroes! “They also serve, who stand and wait”

World Cancer Day.
Today is world cancer day.All the newspapers and some posts are covering this very vital issue which we are facing.I am no medical professional to write on this very authoritatively.Still so much word is spread to increase the awareness.Just a few words from me to add one more voice.
There was a time when it was like a death sentence and it was the most dreaded disease to have.I have personally seen my grand mother suffering some fifty years back.Even in the eighties it was categorised as the most feared illness to have.Times have evolved and each passing day brings new findings in research and new drugs and treatments are found,bringing cheer and hope amongst those suffering.
The one important point to remember is some of the habits like smoking or drinking might increase liver or lung cancer, and could be reduced if not given up.There are clear articles in today’s paper as to which cancer is more prevalent and which ones in women.That apart there are other external causes like environmental pollution like the air we breath,the water we drink and also the intake of the pesticide sprayed vegetables and fruits.There are certain avoidable causes and some unavoidable.
Even with advancements in medical research and treatment,cases seem to be multiplying.I have been visiting a few recently and to look at the number of patients and how much of pain they must be bearing is shown on their faces and this crowd includes children and youngsters.It is a scary picture.
My point in writing this at the close of the day is to say all is not lost.Much depends on when it is discovered.Sometimes even a check up or treatment procedure for some other problem may reveal an existing cancer and how much it has already spread,without any visible manifestation.This happened to one of my cousins last year.There are cases of terminal or last few stages where little could be done.
Fortunately so much awareness is being created now that people take precautions and go for screening and various tests and procedures.People are no longer in the denial mode and think “I am so disciplined in my life,it won’t happen to me”. They don’t think “why me”, but get into action to nip it in the bud if possible.If I have seen some cases of mortality due to cancer,I have also seen some cases of people fighting it out and coming out successfully.
My message in the end is to thank yourself if it is in early stages and easier to cure.Ultimately what is to happen will happen.As of now let me wish a full recovery who are suffering from this and when you are cured,spread the word around and help the others fight it out.Yes,I am one of these,perhaps still in the early stages.and curable.There are alternative medicines to cure this and I am one of those trying that.With all my best wishes let me end this with optimism and with the hope that more advancements should come eradicating this completely or at least mitigate the suffering multitude of people.

 There was an elaborate article today and the last sentence is worthy to be quoted.
To quote Tannerberger”My plea particularly to the new generation of colleagues,is:when you look at someone’s tumour to understand it’s driver mutations,don’t forget to look in their eyes,understand the person,and personalise ‘the human being’ in your room.This article deals with various aspects of cancer research and is a must read.