Monthly Archives: April 2016

THE BREAD HUNTERS From ‘1/7, Bondel Road’, a collection of stories by Gautam Benegal
An introduction -This is selected from Gautam Benegal’s “1/7,Bondel Road.An endearing short story collection .”There is a reason behind my selecting this story,since it is reminiscent of the recent floods Chennai experienced. People suffered and it was a struggle to get even one slice of bread.These stories were written from the viewpoint of an young boy of seven or eight,and is part imagination and part autobiographical.There is a mixed emotion when viewing at Calcutta of the seventies,interest,awe mixed with wonder and a touch of humour.

The author is a well known writer,artist,cartoonist,and a national award winning animation film maker.As a good friend,a good human being ,raising his voice against any injustice and he would always express it either through writing or cartoons.He is proud of his art but not arrogant.This story is long and I am posting it in parts with his permission.

பிரட் வேட்டை

இந்த சிறுகதை என் நண்பர் கௌதம் பெனகலின் “1/7,பண்டேல் தெரு”(1/7, Bondel Road”,an endearing short story collection”)லிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.இதற்கு ஒரு காரணம் உண்டு.சமீபத்தில் சென்னையில் ஏற்பட்ட பெருமழையும் அதனால் மக்களுக்கு ஏற்பட்ட துன்பங்களும் எல்லார் நினைவுகளிலும் இருக்கும்.இதே போல ஒரு துண்டு பிரட்க்காக அலைந்திருக்கிறார்கள்.இந்த சிறுகதைகள் அவர் 7,8 வயது சிறுவனாக 

இருக்கும் போது அவர் பார்த்த அனுபவங்களை அந்த கோணத்திலிருந்து எழுதப்பட்டது.அதில் அந்த பருவத்திற்க்கேற்ற பயம் கலந்த ஆச்சரியமும்,ஆர்வமும்,நகைச்சுவையும் கலந்து இருக்கும்.

இவரைப்பற்றி நான் கூறுவதற்காக அதிகம் எதுவும் இல்லை.பிரபல ஆங்கில எழுத்தாளர்,சித்திரக்கலையில் நிபுணர்,கேலிச்சித்திரங்கள் வறையும் சிறந்த கலைஞன்,திரைப்பட இயக்குனர்,இரண்டு முறை அனிமேசன் படத்துக்கான தேசீய விருது பெற்றவர்.எனக்கு ஒரு நல்ல நண்பராக தெரிந்தவை,மனிதாபிமானமுள்ள ஒரு கலைஞன்.எங்கு அநீதி நடந்தாலும் தட்டிக் கேட்பவர்.முகநூலில் ஒரு ஸ்ட்டேடஸாகவோ,கேலிச்சித்திரமாகவோ அதை வெளிக்காட்டுவார்.தன் கலையைப்பற்றி கர்வம் உண்டு ஆனால் அகம்பாவம் கிடையாது.இந்த கதை சற்று நீளமாக இருப்பதால் நான் சில பாகங்களாகப் பிரித்திருக்கிறேன்.இனி கதைக்கு போவோம்.

பிரட் வேட்டை .பாகம் 1.

“இன்று நம் எல்லோருக்கும் கிச்சடிதான் உணவு.”கிச்சடி (நம்ஊர் பொங்கலைப்போல ஓர்உணவு.).அம்மா உற்சாகமாக கூறினாள்.”கிச்சடியுடம் உருளைக்கிழங்கு கறியும்”.

கடந்த மூன்று நாட்களாக விடாது மழை பெய்து வந்தது.நிற்பதாகத் தெரியவில்லை.இந்த ஆண்டு கல்கத்தாவில் ஒரு சரித்திரக்குறிப்பாக வெளியிடும் அளவுக்கு இருந்ததாக பிறகு தெரிந்துக்கொண்டோம்.நான் ஜன்னல் வழியாக ஒரு வித பயம் கலந்த ஆச்சரியத்துடனும்,மகிழ்ச்சியுடனும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.மண்கலந்த நீர் மெதுவாக தெருவிலிருந்து நுழைந்து,முதலில் நடைபாதையில் வந்து மெதுவாக எங்கள் வீட்டு வாசல்வரை வந்திருந்தது.இதே போல தொடர்ந்தால் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் மெல்ல படியேறி கீழ்தளத்தில் இருக்கும் அறைகளில் நுழைந்து கதவுகளை அடைத்து விடும்.நாங்கள் கட்டில்கள் மேலே ஏறி நிற்க வேண்டும்.ஆனால் மழை இப்படியே தொடர்ந்தால் தண்ணீர் அளவு இன்னும் மேலே வரும். நாங்கள் எலிகளைப்போல அதில் மூழ்கி விடுவோம்.அதற்குமுன் எங்களுக்கு முக்கியமாக தேவைப்படுகிற சாமான்களை எடுத்துக்கொண்டு யாராவது மாடி வீட்டு நண்பர்கள் வீட்டிற்கு இடம் மாற வேண்டும்.என் மனதில் அப்போது தோன்றியது என் நண்பன் ஶ்ரீதரின் தந்தை சங்கரின் வீடு.அவர் வீட்டில் நல்ல விருவிருப்பான துப்பறியும் நாவல்கள்,Frederick Forsyth,Sidney Sheldon,போன்றவர்களின் புத்தகங்கள் இருக்கும். ஶ்ரீதருடன் செஸ் விளையாடலாம்.சிறிது விதி முறைகளை மாற்றி,அவனை வெல்லலாம்.அவனுக்கு தெரியக்கூட தெரியாது.ஆனால் என் பெற்றோர்களுக்கு அக்கறை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.முடிவு நெருங்குகிறது என்று புரியவில்லையா?அவர்களுக்கு தெரிந்ததெல்லாம் கிர்கிரேயும்,உருளைக்கிழங்கு வறுவலையும் நினைத்து ஏங்குவதுதான்.மழை நாட்கள்ல் இதுவே எங்கள் உணவு. எல்லா வங்காளிகளும் ஏதோ ஆர்க்கிமிடீஸ் குளிக்கும் தொட்டியில் கண்டு பிடிப்புப் பதைப்போல அதைநினைப்பார்கள்.

“நம் கேஸ் தீர்ந்து விட்டது” அம்மா சமையலறையிலிருந்து கூறினார்.பிறகு அவரே “பரவாயில்லை.நாம் மண்ணெண்ணை அடுப்பை உபயோகிக்கலாம்”என்று கூறினார்.டாகூரின் பாடலை முணுமுணுத்தபடி வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார்.அதை மொழி பெயர்த்தால்”நான் ஏன் இவ்வளவு உற்சாகமாய் இருக்கிறேன்,இங்கு விட்டு விட்டு பெய்யும் மழையினாலா”?எல்லோரும் இன்று ஏனோ உற்சாகமாய் இருக்கிறார்கள்.

படுக்கை அறை வெளியில் பார்த்தேன்.சஜல் அண்ணன் தன் வெறும் கால்களால் கீழ் சாக்கடையில் தேங்கி உள்ள நீரை தள்ளிக்கொண்டிருந்தார்.அப்போதுதான் அங்கே இருக்கும் அடைப்பை சரி செய்ய முடியும்.ஆனால் இதுவரையான அவர் முயற்சி வெற்றியடையவில்லை.எவ்வளவு தள்ளினாலும் மறுபடியும் அடைத்துக்கொண்டது.நான் முன்பு படைத்த ஒரு கிரேக்க இளைஞனின் கதையைப்போல.ஒரு பெரிய பாறையை மலை உச்சிக்கு தள்ளின கதை.எவ்வளவு முறை மலை உச்சிக்கு தள்ளினாலும்.

 கீழே விழுந்துவிடும்.சஜல் அண்ணனும் அதை பொருட்படுத்தியதாகத் தெரியவில்லை.

கௌதம் பெனகலின் கதை பிரட் வேட்டை.பாகம் 2

திடீரென விளக்குகள் அணைந்து விட்டன.இருட்டாக இருந்ததால் விளக்குகளைப் போட்டிருந்தோம்.இப்போது வெளியில் கருப்பு வானம் மேலும் இருண்டிருந்தது.கொட்டுகிற மழை வேறு.இப்போது மின்வெட்டினால் ஒருவர் முகத்தை இன்னொருவர் பார்க்க இயலவில்லை.எங்காவது டிரான்ஸ்ஃபார்மர்ஸ் வெடித்திருக்கும்.என் பெரிய அண்ணன் ஒரு மெழுகுவர்த்தி ஏற்றியபடி கூறினான்.”யாராவது போய் பார்க்க வேண்டும்”.மாடியில் இருக்கும் மற்ற நபர்களுடன் பேசுவதற்காக சென்றான்.கார்பரேஷன் அலுவலகம் தெரு முனையில் இருந்தது.இங்கு மின்சாரம் வழங்கும் இணைப்பு அங்கேதான் இருந்தது.
மாடியில் இருப்பவர்கள் கையில் குடையுடன்,பான்டை நன்றாக கால்முட்டி வரை இழுத்துக்கொண்டு கீழே இறங்கி வந்தனர்.யார் கார்பரேஷன் ஆபீஸ் போவது என்று ஒரு விவாதம் நடைப் பெற்றது.அங்கிருக்கும் தாஸ் பாபுவைப் பார்த்தனர்.அப்போது மூன்றாம் மாடியில் குடியிருக்கும் திருமதி விஜ் தீனமான குரலில் “நாம் காலை உணவுக்கு என்ன செய்ய போகிறோம்?வீட்டில் ஒரு பிரட் கூட இல்லை.அப்படியே நிற்காமல் ஏதாவது செய்யுங்கள்.”அந்த பகுதியில் உள்ள ஒரே பேக்கரியும் நீரில் மூழ்கி இருப்பதால் பிரட் கொண்டு வரும் பையன் வரவில்லை.இப்போது கிடைக்கும் ஒரே பிரட் அங்கிருக்கும் டீ கடைகளிலும்,ரெயில் நிலையத்திலும்,தொழிற்சாலைகளிலும் கிடைக்கும் மண் மாதிரி சுவைக்கும் ஒரு பிரட்.சாதாரணமாக இங்கு வாழும் கனவான்கள் இதைத் தொடக்கூட மாட்டார்கள்.ஆனால் இது ஒரு அசாதாரணமான காலம். மூன்று நாட்களாக இதைத்தான் தின்று வருகிறோம்.இப்போது அதுவும் நின்று விட்டது.
நான்காம் மாடியிருக்கும் கிரண் என்னைவிட மூன்று வயது சிறியவன்.யாரும் பார்க்காத நேரத்தில் அவன் தலையில் குட்டுவனின் என் பழக்கம்.”நேற்றைய சப்பாத்திகள் சாப்பிடுவது பிடிக்கவில்லை.வெறுக்கிறேன்.நாம் ஏன் பிரட் தின்னக்கூடாது “என்று முனகினான்.எல்லோரும் பிரட் பற்றி பேச ஆரம்பித்தவுடன் தாஸ் பாபுவை மறந்து விட்டார்கள்.பச்சு எப்படியோ வெள்ளத்தில் நீந்திய படி சென்று மழையில் தொப்பமாக நனைந்திருந்த ஒரு கட்டு வங்காள மொழிப் பேப்பர்களை மழை கோட்டிலிருந்து வெளியே நீட்டினார்.”என்னால் முடிந்தது இதுதான்.நீங்கள் இதை மெதுவாக இஸ்திரி போட வேண்டும்.நீங்கள் பிரட்டைப் பற்றிப் பேசுவதை கவனித்தேன்.என் பையன் பிண்டு பாம் அவென்யூவில் ஒரு சிறு பேக்கரியில் பிர்ட் கிடைப்பதாக கூறினான்.உண்மையா,வதந்தியா தெரியவில்லை”என்றார்.”பாம் அவென்யூவில் வெள்ளம் கழுத்தளவில் இருக்கிறது” நீரில் கால்களை விட்டு அளந்தபடி சஜல் அண்ணன் கூறினார்.அங்கு நீரை அளப்பித்தில் அவர்தான் தேர்ந்தவர்.
“யார் பிர்ட் வாங்கப் போவார்கள்”? விஜ் மறுபடியும் கூறினார்.ஓரு தும்மல் போட்டுவிட்டு “எனக்கு சளி பிடித்து விட்டது.நிமோனியாவாக இருக்கும்”.திரு.சங்கர் எட்டிப்பார்த்துவிட்டு “அங்கு எப்படிப்போவது”?ஒரு விசைப்படகுக் கூட கண்ணில் படவில்லை.தெரு முனை வரை நோக்கினார்.அவர் அப்படித்தான் கதை அளப்பார்.அவர் மனைவி கண்களை சுற்றி ஒரு பார்வை பார்த்தார்.இது மாதிரி அசட்டு ஜோக்ஸ் அவருக்கு பழகி விட்டது.
பச்சு அண்ணனுக்குதான் படகைப்பற்றி யோசனை தோன்றியது.அவர் இருக்கும் காம்பவுண்டில் ஒரு வாழைத் தோப்பு இருந்தது.இரண்டு மணி நேரத்தில் அவரும் சஜல் அண்ணனும் இன்னும் சிலரும் சேர்ந்து வாழை மரத்து வேர்கள் மற்றும் தண்டுகளை வைத்து ஒரு சிறு படகை உருவாக்கினர்.மூன்று பேர்,சிறிது சிரமத்தடன் நான்கு பெயரைத்தாங்கும்.அதை தள்ளுவதற்கு எங்கிருந்தோ ஒரு கம்பு எடுத்து வந்தார்.அதை வைத்துக்கொண்டு வெனிஸ்நகர கொண்டோலா போல நகர வேண்டும்.அவசியம் ஏற்பட்டால் நம் கைகளாலும் தள்ள வேண்டி வரும்.நான் எப்படி இதில் வந்தேன்?இது மாதிரி ஒரு லேசான படகு அதிக கனம் தாங்காது.ஆகையால் அங்கு இருக்கும் கனவான்கள் போக முடியாது.மீதி குழந்தைகள் மிகவும் சிறியவர்கள்.நானும் என் அண்ணனும் குச்சி போல இது மாதிரி வேலைகளுக்கு ஏற்றவாறு இருந்தோம்.பச்சு அண்ணனை பொருத்த வரை இந்த மாதிரி சந்தர்பங்களில் அவரே பொறுப்பை கையில் எடுத்துக்கொள்வார்.
எல்லா குடும்பங்களும் சேர்ந்து பிரட் பெயரை உச்சரிக்க ஆரம்பித்தனர்.நாங்கள் மூவரும் கடமை வீர்ர்களாகவும் வெளியே வந்தோம்.கடும் மழையையும்,வெள்ளத்தையும் தாண்டி நாங்கள் ஒரு பெரிய லட்சியத்தை நோக்கிப்போகும் சகோதர்ர்களாகத் தோன்றினோம்.ஒரே லட்சியம் பிரட்.என் தாய் என்னை அழைத்துப்போவதை தடுத்ததும்,பச்சு அண்ணன் “கவலைப்படாதீர்கள்,அண்ணி,அவன் எங்களிடம் பத்திரமாக இருப்பான்.இரண்டு தெரு தாண்டிதான் போகிறோம்”என்றார்.என் அண்ணன் நடுவில் புகுந்து “எப்படியும் வீட்டில் பின்னாடி போய் உட்கார்ந்து வெறுமையாக இருக்கப், போகிறான்.

கடைசில் என்னை அனுப்பினார்கள்.பத்து குடும்பங்கள் சேர்ந்து பிரட் வாங்க கொடுத்தனர்.திரு விஜ் எல்லார் பணத்தையும் வாங்கி எண்ண ஆரம்பித்தார்.எண்ணி முடித்தவுடன் நூற்றி இருபது ரூபாய் இருப்பதாக்க்கூறினார்.பச்சு அண்ணனிடம் பணம் கொடுக்கப்பட்டதும் அவர் அதை ஒரு பிளாஸ்டிக் பையில் போட்டு அவர் கழுத்தை சுற்றி இறுக முடிந்துக் கொண்டார்.அதை யாராவது எடுக்க முயற்சித்தால் அவர்கள் மரணத்தைதான் சந்திக்க வேண்டிவரும்.எங்கள் பின்னால் உற்சாக முழக்கங்கள் கேட்டன.நான் படகில் ஏற முயற்சிக்கையில் கீழே விழ இருந்து அந்த கணத்தின் உற்சாகத்தைக்குறைத்தேன்.எப்படியோ ஏறி விட்டேன். எல்லோரும் ஒரு பெறுமூச்சுவிட்டனர்.முதல்மாடியில் இருக்கும் ஷோபா பார்த்து விட்டாளா என்று மாடியில் பார்த்தேன்.அவள் மட்டுமில்லாமல் எல்லா மாடி பால்கனியிலிருந்தும் எல்லோரும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.எனக்கு வெட்கமாய் இருந்தது.உச்சா போக வேண்டும் போல இருந்தது.ஆனால் நேரமாகி விட்டது.
நாங்கள் மூவரும் மழை கோட்டு அண்ந்துக் கொண்டு,கைகளில் குடைகளுடனும்,கிளம்பினோமஅதின் முனை ஒருவரை இன்னொருவருக்கு குத்திக் கொண்டிருந்தது.ஒரு வழியாக இங்கு ஒரு வீடு ,அங்கு ஒரு வீடு என இடித்துக்கொண்டு கோணல்மாணலாக முன்னேறியது.அப்போது எங்கிருந்தோ வந்த ஒரு பெரிய டிரக் ஒரு நீர்மூழ்கி கப்பலைப்போல எங்களை கடக்கும் பொது அதன் சக்கரங்கள் சுழன்று எழுந்த தண்ணீரில் நாங்கள் ஏறத்தாழ மூழ்கி விட்டோம்.ஒரு ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து பிராட் தெரு போய்சேர்ந்தோம்.இது போல ஒரு காட்சியை நாங்கள் கண்டதில்லை.நமக்கு நல்ல பழக்கமான தெருக்கள் கூட தண்ணீரில் மூழ்கி வேறு ஒரு நிறத்தில் இருந்தது.அந்த நீரில் எல்லாவிதமான அசுத்தங்களும் மிதந்து வந்தன.அங்கிருந்த வீடுகளும்,கடைகளும் கூட சிறியதாகவும் ,இருட்டாகவும் இருந்தது.படகு மெதுவாக குகுண்டங்கா பஜாரைத்தாண்டி ,மிதந்து வந்த அழுகிய காய்கறிகளையும்,ஒரு செத்து விட்ட மாட்டின் உடலையும் கடந்து பாம் அவென்யூவில் நுழைந்தோம்.எங்களை தாண்டிச்சென்ற இரு சிறுவர்கள் ஒரு டயரை படகுப்போல உபயோகித்துக்கொண்டு சென்றார்கள்.நாங்கள் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களை ஊக்குவித்தோம்.
பச்சு அண்ணன் அவர்களிடம் இங்கு மசூதி பக்கத்தில் இருக்கும் பேக்கரியில் பிரட் விற்கிறார்களா என்று கேட்டார்.”உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா.எல்லா கடைகளையும் அடைத்து விட்டார்கள்.அங்கு ஒரு மின்கம்பம் கீழே விழுந்து ,ஒருவருக்கு மின்சாரம் தாக்கி விட்டது.அங்கே போகாதீர்கள் “என்றனர்.என் அண்ணன் மெதுவாக “நாம் திரும்பிவிடலாம்”என்றான்.எனக்கு பசிக்க ஆரம்பித்திருந்தது.வீட்டிலிருந்து பாம் அவென்யூ செல்வதற்கு எங்களுக்கு மூன்று மணி நேரமாகியிருந்தது.அந்த சிறு படகில் இரண்டு பக்கங்களிலும் போகும் வாகனங்கள் அள்ளி வீசும் தண்ணீரை,ஒரு சிறு கம்புகொண்டும் இரு கைகளாலும் தள்ளிக்கொண்டு முன்னேறினோம்.சில சமயங்கள்ல் திறந்துவிட்டிருந்த சாக் கடை குழிகளிலிருந்து வெளியேரும் தண்ணீரில் நாங்கள் ஏறத்தாழ மூழ்கிவிட்டோம்.சஜல் அண்ணன் கூறியது சரிதான்.கழுத்தளவு தண்ணீர் ஏறி இருந்தது.சிறிது நேரத்தில் இருட்டிவிடும்.எனக்கு திடீரென பயமாக இருந்தது.”நான் விடப்போவதில்லை.நான் எதை தொடங்கினாலும் அதை முடிக்காமல் விட மாட்டேன்.அங்கே நம்மை நம்பி காத்திருப்பார்கள்.”
அவர் அவ்வாறு கூறிக்கொண்டே இருக்கும் போதே ஒரு பெரிய மின்னலும் அதைத் தொடந்து பெரிய இடியொன்றும் எங்கள் அருகில் கேட்டது.நாங்கள் நடுங்கினோம்.எங்கள் வலது பக்கம் ஒரு வீட்டிலிருந்து சங்கு ஒலிக்கும் சத்தம் கேட்டது.அதை தொடர்ந்து எல்லோர் வீட்டிலிருந்தும் சங்கொலி கேட்டது.(வங்காளிகள் எந்த நல்ல காரியத்துக்கு முன்பும் சங்கு ஓதுவார்கள்.அவர்களுக்கு அது ஓரு மங்கலச்சின்னம்.)”அவர்கள் ஏன் அவ்வாறு செய்கிறார்கள்?”நான் பச்சு அண்ணனைக் கேட்டேன்.”மழையை நிறுத்த மழை தேவனை வேண்டுகிறார்கள்.””அதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது.”என் அண்ணன் முணுமுணுத்தான்.”அவர் முதலில் தொடங்கியே இருக்கக்கூடாது.”.இது இயற்கையின் பதிலடி என்று நினைவில் வைத்துக்கொள்,தம்பி.நாம் செய்யும் பாவங்கள் நிறம்பி வழிகிறது.கலியுகம் இப்படித்தான் முடியும்” என்று ஒரு வித திருப்தியுடன் கூறினார்.பிறகு தலையை பின்னோக்கி தள்ளிக்கொண்டு கிழக்கு வங்கத்தில் பாடும் படகுக்கார பாடலை பாடத்தொடங்கினார்.அவர் அதை முடிப்பதற்கும் நாங்கள் மசூதி அருகில் இருக்கும் சந்து ஓரத்துக்கு வந்து விட்டோம்.பச்சு அண்ணன் படகை நிறுத்திவிட்டு அந்த சந்தை எட்டிப்பார்த்தார்.அவர் மகிழ்ச்சியுடன் கண்களை கைகளால் மூடியவாறு “என்னால் பார்க்க முடிகிறது.கொலம்பஸ் தீவை கண்டுப்பிடித்தார்போல இருந்தது.”உங்களுக்கு என்ன தெரிகிறது”?நாங்கள் இருவரும் அவர் குனியும்போது விழாமல் இருக்க கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டோம்.அவர் எதுவும் கூறாமல் இன்னும் மும்முரமாகப் படகை செலுத்தினார்.மெதுவாக மசூதி அருகில் சிறு வெளிச்சத்தை எங்களால் பார்க்க முடிந்தது.நீர் மட்டத்திற்கு சிரிது மேலே ஒரு சிறு ஜன்னலாக உருவெடுத்தது.சிம்னியுடன் கூடிய ஒரு சிறு கட்டிடம்.நாங்கள் அங்கு சென்ற போது தாடியுடன் ஒரு வயதானவன் ஒருமுக்காலியில் உட்கார்ந்து பீடி பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் தாடி ஹென்னா போடப்பட்டு ஆரன்ஜு வண்ணத்தில் இருந்தது.லுங்கியும் அழுக்கேறிய பனியனும் அணிந்திருந்தான்.அவன் அருகில் புர்கா அணிந்த பெண்மணியும் ஆறிலிருந்து எட்டு வயதுள்ள மூன்று குழந்தைகளும் தரையில் உட்கார்ந்திருந்தனர்.இரண்டு பையன்கள்,ஒரு பெண் அகலக் கண்களுக்கும்,சுருங்கிய முகங்களுடனும் வெளி உலகைப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.இன்னும் சிறிது நேரத்தில் மழைநீர் அவர்கள் சிறிய உலகத்தில் நுழைந்து விடும்.பள்ளிக்கூடம் மூடி நான்கு நாட்களாயினும் அவர்கள் இன்னும் பள்ளிக்கூட சீருடையில் இருந்தனர்.அங்கு பெட்ரோமக்ஸ் விளக்கு வெளிச்சத்தில் ஒரு செல்ஃபில் வைக்கப்பட்டிருந்த சில சாமான்கள் தென்பட்டன.சிறிது பிஸ்கெட்டுகளும் ,சிகரெட்டு பாக்கெட்டுகளும்,ஒரு ஜாடியில் வேக வைத்த சில இனிப்புகளும்,நூறு வயதான மாதிரித் தெரிந்த சில கேக்குகளும் இருந்தன.
பச்சு அண்ணன் குனிந்து”அண்ணே,உங்களிடம் பிரட் இருக்கிறதா?இது ஒரு பேக்கரிதானே”என்றார்.அந்த கிழவன் சிறிது அசைந்து இரும ஆரம்பித்தார்.அந்த இருமல் வகை ஆரோக்கியமானதாக இல்லை.”எல்லாம் தீர்ந்து விட்டது.உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்”காது கேட்கவில்லை போல தோன்றியது.என் அண்ணன் சிறிது குரலை உயர்த்தி “எங்களுக்கு வேண்டியது பிரட்.உங்களிடம் இருக்கிறதா”?அவன் சற்று தயங்கியபடி எழுவதற்குள் அந்த பெண்மணி நிறுத்தினாள்.அவரிடம் மெதுவான குரலில்,எங்கள் காதில் விழாத வண்ணம் ஏதோ கூறினாள்.அவன் எங்கள் பக்கம் திரும்பி “எங்களிடம் அதிகம் இல்லை,எது இருக்கிறதோ அது எங்களுக்கே சரியாக இருக்கும்.”என்றான்.
பச்சு அண்ணன் “இது என்ன கடைதானே?இதோ பார் “தன் கையிலிருந்த பணப்பையை உலுக்கினார்.”இதை பார்த்தாயா?நாங்கள் வெகு தூரத்திலிருந்து வருகிறோம்.இந்த கொட்டும் மழையில் பிரட் வாங்குவதற்காக வந்தோம்.”எங்கள் இருவரையும் காட்டி “இவர்கள் கௌரமான குடும்பத்திலிருந்து இவ்வளவு தூரம் இந்த சேரியை தேடி வந்திருக்கிறோம்.உனக்கு எவ்வளவு பணம் வேண்டும்?மறைக்காமல் சொல்லு.”அந்த மனிதன் இன்னும் தயங்கினான்.அந்த பெண்மணி குறுக்கிட்டு,”உனக்கு என்ன பைத்தியமா?”இந்த முறை அவன் அவளை ஒரு பார்வைப்பார்த்து “நீதான் சரியாக யோசிக்க மறுக்கிறாய்.வெளியே பார்.இன்னும் எவ்வளவு நாட்கள் நீடிக்கும் என்று யாருக்கும் தெரியாது.நமக்கு பணம் தேவை.இந்த உணவு முடிந்து விட்டால் என்ன செய்வோம்?”அந்த பெண்மணி அவனை நோக்கி கூவ ஆரம்பித்தாள்.”உன் பேரக்குழந்தைகளைப்பார்,அவர்கள் என்ன சாப்பிடுவார்கள்?ஹசீனாவுக்கு என்ன பதில் கூறப்போகிறாய்?பட்டினியில் செத்து விட்டார்கள்”என்றா?இந்த பணத்தை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்ய போகிறாய்?கடித்துத்தின்னப் போகிறாயா?முட்டாள்”
அந்த மனிதன் இரும ஆரம்பித்து அவர்களுக்குள் தகராறு முற்றாக ஆரம்பித்து அவள் அவனை நோக்கி முன்னேறினாள்.அவன் அவளைத்தள்ளி விட்டு சில பிரட் பாக்கெட்டுகளை ஒரு பிளாஸ்டிக் பையில் போட்டு பச்சு அண்ணனை நோக்கி வீசினான்.மிகவும் கெட்டியான மட்டரக பிரட்.எங்கள் பகுதியில் யாரும் தொடக்கூட மாட்டார்கள்.”இந்தா,எடுத்துக்கொள்.இவ்வளவுதானா?என்னிடம் இன்னும் பணம் இருக்கிறது.உன்னிடம் இன்னும் இருக்கறது என்று எனக்குத் தெரியும்.”பச்சு அண்ணனிடம் இருந்த பணத்தை பேராசையுடன் பார்த்துவிட்டு உள்ளே ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு சிறிது கரகரப்பான குரலில் சற்று விறைப்புடன் “இதை போல இரண்டுபங்குவிலையாகும்”என்றான்.பச்சு அண்ணன் “நாங்கள் கொடுக்கிறோம்.எல்லா பிரட்களையும் நாங்களே வாங்கிக்கொள்கிறோம்.”என்றார்.
“எப்படி நம்மை ஏமாற்றப் பார்த்தான்.என் கண்களுக்கு எதுவும் தப்பாது”.பச்சு அண்ணன் சிரித்தபடி கூறினார்.எங்கள் தெருவை நோக்கி திரும்ப ஆரம்பித்தோம்.மசூதியை கடக்கும் போது முழுக்க இருட்டாகிவிட்டது.என் கையளவு பத்து பிரட் பாக்கெட்டுகள் இருந்தன.எங்கள் படகை கிளம்பிய தண்ணீரில் அவர்கள் கடைக்குள் நுழைய ஆரம்பித்திருந்தது.அண்ணன் சிநேகமாக அந்த குழந்தைகளை நோக்கி கையாட்டி,இரண்டு கைகளாலும் காதுகளை அடைத்துக்கொண்டு காதுகளை ஆட்டினான்.வரும்போது சற்று வேகமாக வந்தோம்.இப்போது பழகி இருந்தது.பண்டேல் தெருவில் நுழையும்போது மின்சாரம் திரும்பியிருந்தது.அண்ணன் எல்லோரிடமும் பெருமித்த்துடன் நீட்டினான்.எங்களுக்கு ஒரு ஹீரோ வரவேற்பு கிடைக்கும் என்று வந்த எங்களுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.பிரட்டை மறந்துவிட்டிருந்தனர்.கிரண் முனகுவது கேட்டது.”மறுபடியும் இந்த பிரட்டா?எரிச்சலாக இருக்கிறது.”
எங்கள் தாய் எங்களைப் பார்த்து “முதலில் நன்றாக டெட்டால் போட்டுகுளித்து விட்டு வா.ஷாம்பூ போட மறக்காதே.என்ன செய்து விட்டு வந்திருக்கிறாய்?”என் அண்ணன் சிரித்தபடி “எடுத்த வேலையை முடித்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறோம்.ஒரு சிறுவனுக்கும் வளர்ந்த மனிதனுக்கும் உள்ள வேற்றுமை.”அன்று மழை இன்னும் அதிகரித்து மூன்று நாட்கள் தொடர்ந்தது.

இந்த சிறுகதையை நான் மூன்று பாகங்களாகப் பிரித்திருக்கிறேன்.நான் தமிழில் அதிகம் எழுதியதில்லை.ஆகவே மெதுவாக பார்த்து டைப் அடிக்கவேண்டியிருந்தது.கதை பிடித்திருந்தால் முழு பெருமையும் கௌதம் பெனகலை சேரும்.மொழி பெயர்ப்பில் தவறு இருந்தால் நானே பொறுப்பு.இப்போது எனக்கு தமிழ் எழுதுபவர்களும் அறிஞர்களும் இருக்கிறார்கள்.அவர்களில் ஒரு பேராசிரியரும் இருக்கிறார்.தவறுகள் இருந்தால் குறிப்பிட்டு எழுதுங்கள்.வரவேற்கிறேன்.

Today I have posted the third and final part of the short story.”The Bread Hunters”.I divided it into three parts,because of my own limitations in typing Tamil.If you like and appreciate the story,all credits to Gautam Benegal,a fantastic narrator.If you find mistakes in translating I fully own up to them.

Advertisements