Monthly Archives: May 2016

Nature and its varying trends

Nature and its varying trends.
Looking upwards,looking at the sky,

no visible rain clouds.

Wait for another day and look at the sky.

Return dismayed each day.

No rains for the past few days.

Parched lands,as parched as our throats.

Plants withering,lakes dry.

All greenery gone and now brown.

No water even to drink,leave humans and

Livestock equally miserable.

No water for farming,debts to be cleared

lead them to the inevitable.

Talks of global warming and El Niño 

Have no meaning for us.Rain water harvesting

and other tall talks no relevance.

All coming to noughts.

Water is all that we need.

Men and women,young and old,

all desperate for a change.
At last rain clouds gather,

making everyone happy and cheerful.

Thankful for the first few drops.

Everything green and rosy.

Life becomes bearable.

With debts cleared,no one

Commits suicides.
Soon more and more rains,

Floods everywhere.

Rains,now torrential and heavy to bear.

People stranded and some caught in rains

and floods.cattle and pets floating,

with waste and rubbish.

Water all around but not to drink,

all muddy and slushy.
Once again life becomes difficult,

fighting even for simple food.

Relief pours in from all over the world,

Parties too busy in blame games 

and claiming credit for relief offered.

All help,still not enough,

Causing untold suffering once more.
Strange are the vagaries of nature.

Droughts at one place and time,

floods at another.

Forest area shrinking,lake beds,taken over.

Groundwater getting more scarce

Wondering what should be left,

for future generations to survive.

Let us still not end this with a

dismal note but with hope for better.

Advertisements

Padmini Natarajan is a well-known personality in Chennai’s cultural and social scene. She is multi-faceted and has various merits to her qualifications; a voracious reader, a crossword enthusiast and an active user of Facebook. She calls herself an armchair activist; doing a lot of social work sitting at home and played a major role coordinating the activities during Chennai floods.This is a collection of her short stories called “Crossroads stories from South Indian lives”. Dealing with mostly Tamil Brahmin families, a life she is familiar with. There are various interesting facts in each of these stories.This story” A Telephone Call”, is an interesting story about a mentally deranged girl, who develops a fascination and lives in an illusionary world where a leading superstar and she love each other. The author ends the story in suspense.

 திருமதி பத்மினி நடராசன் சென்னை வட்டாரத்தில் நன்கு அறிமுகம் ஆனவர்கள. ஆகையால் நான் அதிகம் கூறல் தேவையில்லை.எனக்கு தமிழில் எழுதுவது புதிது என்பதால் சில பிழைகள் இருக்கலாம்.மன்னிக்கவும்.இந்த கதை மனநிலை பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் கதை.

 

மல்லிகா அழுதுக்கொண்டே இருந்தாள்.நிர்மலா அவளைப்பார்த்து “பரவாயில்லை,மல்லிகா,நீ உன்கதையை தொடர்ந்துச்சொல்”என்றார்.”நான் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொண்டும்,,அவர்களை வளர்ப்பதில் முனைப்பாகவும் இருந்தேன்.என் கணவர் எங்களுக்கு நல்ல உணவு,துணிமணிகளுடன் சௌகரியமான் வாழ்க்கையைப்பற்றி கொடுத்திருந்தார்.ஆனாலும் எனக்கென்னவோ இந்த குடும்ப சுமைகள்,குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்வது மட்டுமே என் உலகமாகிய இருந்தது ஒரு மனச்சுமையை ஏற்படுத்தியது.எனக்கென வேறு உலகமே இருக்கவில்லை.நான் குழந்தைகளையும் கூப்பிட்டுக்கொண்டு வாரத்துக்குள் இரண்டு,மூன்று படங்களாவது போவேன்.அவைகளில் நடிக்கும் நடிகைகளின் வாழ்க்கைமுறை,அவர்கள்் அணியும் துணிமணிகள்,நகைகள்,அவர்கள் வசிக்கும் வீடுகள்,போகும் இடங்கள்,பாடும் பாடல்கள் பார்த்து அவற்றை என் வாழ்க்கைமுறையோடு ஒப்பிட்டு பார்க்கும் போது அவை மிக கவர்ச்சியாக் இருந்தது.ஒருநாள் நானும் அதே மாதிரி வீடுகளை சுத்தம் செய்வதில் ஒரு நாள் ஈடுபடுவேன் என்று அப்போது தெரியாது.

 

என் தந்தை குடி காரணமாக இறந்து விட்டார்.என் தாயையும்,தம்பி சிவாவையும் கவனித்து கொள்ளும் பொறுப்பும், எனக்கிருந்தது.சிவா அப்போது மெக்கானிக் படிப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தான்.அவர்களும் என் வீட்டிற்கு குடி புகுந்தனர்.என் தம்பியும்,என் கணவருடன் சேர்ந்து குடிக்க ஆரம்பித்தான்.அத்துடன் நாங்கள் குடியிருந்த பகுதியில் ஒரு பெண்ணைப்பற்றி கெடுத்துவிட்டு,அவளையே திருமணம் செய்துக்கொள்ள நேர்ந்தது.என் கணவரும் மற்ற பெண்கள் பின்னால் போக ஆரம்பித்தார்.எனக்கு வாழ்க்கை கசந்தது.சிவாவின் மனைவியும் எல்லா கஷ்டங்களையும் அனுபவித்துவிட்டு ஒரு நாள் அவனை விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டாள்.என் கணவர் எங்கள் உறவிலேயே ஒரு பெண்ணை அவர்கள் கொடுக்கும் வரதட்சிணைக்காக ஆசைப்பட்டு அவனுக்கு கட்டி வைத்தார்.அந்த பணமும் நிற்கவில்லை.இருவரும் குடித்தே தீர்த்தனர்.என் தம்பி அவளை தினமும் அடித்து துன்புறுத்தி கடைசியில் ஒரு நாள் தூக்குப்போட்டுக்கொண்டாள்.

 

“இப்படியே ஒரு உணர்ச்சியற்ற குரலில் யார் கதையோ சொல்வதைப்போல் தொடர்ந்தாள்.நிர்மலா இது போல் அனுபவங்கள் உள்ள மனிதர்களை நிறைய பார்த்திருந்தாள்.மௌனமாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். எப்போதாவது ஒரு கேள்வி கேட்பார்.மல்லிகா தன் கதையைத் தொடர்ந்தாள்.”என் தம்பி என் தாயுடன் சென்னை செல்ல முடிவு செய்தான்.அதற்கு பிறகு என் கணவர் தன் பற்ற பெண் சினேகிதிகளை வீட்டுக்கு கூப்பிட்டுவர ஆரம்பித்தார்.என்னை அடித்து நொறுக்கும்போது வீட்டில் குழந்தைகள் இருப்பதை நினைவூட்டினேன்.அதற்குமேல் தாங்க முடியாமல் நானும் குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு சென்னைக்கு வந்து விட்டேன்.சில வீடுகளில் வேலை செய்து என் பிழைப்புத் தேடிக்கொண்டேன்.நிர்மலா அவளுக்கு சிறிது தண்ணீர் கொடுத்துவிட்டு “உன் பெண்களை பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்த்தாயா”என்று கேட்டார்.”ஆம்,அங்கிருந்த கார்ப்பரேசன் ஸ்கூல் போனார்கள்.ரோஜா,9வது படிக்கும்போது என் தாய் சிவாவுக்கு அவளை கட்டிக்கொடுக்கச்சொல்லி கேட்டாள்.”

 

இவ்வளவு நேரம் உணர்ச்சியற்ற குரலில் கூறிக்கொண்டிருந்த மல்லிகா குரல் சற்று நடுக்கத்துடன் இருந்தது.தன்னை தானே கேட்டுக்கொண்டிருந்ததைப் போல இருந்தது.

பீட்டர் அவளிடம் “அப்போது ரோஜாவுக்கு என்ன வயது?”

“அவளுக்கு பதினாலாவது வயது.ஆனால் என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?எனக்கு என் மனிதர்களின் உதவு தேவைப்பட்டது.வேறு வழியும் தெரியவில்லை.இது தவறு என்று தெரியும்.அரசாங்கமே பதினெட்டு வயதுக்குள் திருமணம் செய்வதை தடை செய்கிறது என்று தெரியும்.அங்கிருக்கும் குண்டர்களிடமிருந்தும்,என் தம்பியிடமிருந்தே அவளை காக்க வேண்டியிருந்தது.”

 

சிறிது நேரம் அங்கு அமைதி நிலவியது.பிறகு அவளாகவே ஆரம்பித்தாள்.ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள்.முழுக்க சொல்லி முடிக்க வேண்டும்போல இருந்தது.”சிவாவுக்கு ஆரம்பித்திலிருந்து இவள் மேல் ஒரு கண் இருந்திருக்கும்போல.ஆனால் எனக்கு இது தெரியாது.கல்யாணம் நடந்தது.அப்போது சரியாகத்தான் இருந்தாள்.பள்ளிக்கூடத்தை நிறுத்தி விட்டு ஒரு துணி கம்பெனியில் 800ரூபாய் சம்பளத்தில் பட்டன் தைக்கும் வேலையில் சேர்ந்தாள்.நான் என் கணவரிடமிருந்து விவாகரத்து வாங்க முயற்ச்சித்துக் கொண்டிருந்தேன்.இரண்டு வருடங்களில் விடுதலையும் கிடைத்தது.என் கடன்களும் முடிந்தது.ஆனால் விதியின் விளையாட்டு வேறு மாதிரி இருந்தது.ரோஜாவின் நடவடிக்கைகள் மாற ஆரம்பித்திருந்தது.திடீரென இப்போது உள்ள இளம் நடிகர்களை விரும்புவதாக கூற ஆரம்பித்தாள்.இன்று விஜய்,நாளை சூர்யா,பிரபுதேவா என்று மாறும்.”

இந்த பேச்சுகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்த ரோஜா “எனக்கு விஜய் வீட்டுக்கு போக வேண்டும்.நான் வரை விரும்புகிறேன்.அவரும் என்னை விரும்புகிறார்.என்னைப் பார்த்தவுடன் கட்டிப்பிடித்து முத்தம் கொடுப்பார்.நான் அவருடன் அவர் வீட்டில் இருப்பேன்.இப்பவே அழைத்துக் கொண்டுப்போங்கள்.”சிறிது சிறிதாக ஆரம்பித்து அஅழுகையை உச்சத்துக்கு கொண்டு சென்றாள்.நிர்மலாவும்,பீட்டரும் சேர்ந்து அவளை சமாதானப்படுத்தினர்.ரோஜா,நீ அவரை பார்க்க முடியாது.திரையில்தான் காண முடியும்.”ஆனால் அவள் அதை கேட்கும் நிலையில் இல்லை.தொடர்ந்து அழுதுக்கொண்டே “நான் அவரை காதலிக்கிறேன்.என்னை அவரிடம் அழைத்துச்செல்லுங்கள்.”அவளது அழுகை சிறிது நேரத்தில் கூச்சலாக இருந்தது.

 

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் விவாதித்துவிட்டு அவளுக்கு லேசாக தூங்குவதற்கு மருந்து கொடுக்க முடிவு செய்தனர்.ஒரு சின்ன சிகிச்சை அறை போல இருந்த இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்று ஒரு ஊசி போட்டனர்.ஆனால் அது அவ்வளவு சுலபமாக இருக்கவில்லை.உடலை முறுக்கிக் கொண்டு பிடிவாதம் பிடித்துக்கொண்டு அங்கே ஒரு போராட்டமே நடந்தது.அந்த இடமே ஒரு போர்க்களம் போல இருந்தது.அங்கிருந்த ஓரளவு குணமடைந்திருந்த மற்ற நோயாளிகள் சுற்றுமுற்றும் போவதற்கும்,சிறு சிறு வேலைகள் செய்யவும் அனுமதி பெற்றிருந்தனர்.இவளைப் பார்த்து அவர்களும் சிறிது பாதிக்கப்பட்டனர்.அவர்களும் சேர்ந்துகொண்டார்கள.”பாவம் ரோஜா.விஜய் அவளைக் காதலிப்பார்.இந்த பெண்ணை அவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.இப்போது இவளுக்கு அவர்தான் ஆறுதல்.காதலர்களை பிரிக்காதீர்கள்.”அவர்கள் மனதில் ஒரு கற்பனையாக் ஆரம்பித்தது நிஜமாக ஆரம்பித்தது.

சிறிது நேரத்தில் மருந்து வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது.ரோஜா சிறிது அமைதியாக ஆரம்பித்தாள்.நிர்மலாவும்,பீட்டரும் சேர்ந்து ஆலோசனை செய்தார்கள்.”இவளை இவள்கணவனோ,வேலை செய்யும் இடத்திலோ ஏதோ துன்புறுத்தி இருக்கிறார்கள்.இதை கட்டாயம் குணப்படுத்திவிடலாம்.”நிர்மலா மல்லிகாவைப் பார்த்து “நான் இவளுக்கு மருந்து கொடுக்கிறேன்.ஆனால் அவள் கட்டாயம் சாப்பிடவேண்டும்.ஒரு வாரத்தில் சிறிது குணம் தெரியும்.பிறகு அவளை இங்கே சேர்த்து விடலாம்.ஆனால் சிறிது காலம் ஆகும். பொறுமையாக இருக்க வேண்டும்.

 

“டாக்டர் அம்மா,நான் நாலு இடங்களில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும்.நான் இவளைப் பார்த்துக் கொள்ள வீட்டில் இருந்தால் என் வீட்டில் அடுப்பு எரியாதே.சில நாட்கள் இங்கு சேர்த்துக்கொண்டு குணப்படுத்த முடியாதா?”என்று கேட்டாள். 

“இப்போது முடியாது,மல்லிகா.மன்னிக்கவும்.நாங்கள் புது இடத்துக்கு போகும் வரை,இங்கு இடமில்லை.யாருமே இல்லாத் அனாதைகளைத்தான் அனுமதித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.உன் நிலமையாக எனக்குத் புரிகிறது.உன் குடும்பத்திலுள்ள யாரையாவது கவனித்து மருந்துகள் கொடுக்கப் சொல்ல முடியாதா?”என்றாள்.”என் அம்மாவுக்கு வயதாகிவிட்டது.அவளை ஏமாற்றிவிட்டு இவள்ஓடிவிடுவாள்.பரவாயில்லை.என்னால் முடிந்த சிறந்த ஏற்பாட்டை நான் செய்கிறேன்.”மல்லிகா மருந்துகளை எடுத்துக்கொண்டு,ரோஜாவையும் இழுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு செல்ல ஒரு ஆட்டோ பிடிக்கப் சென்றாள்.

சிறிது நாட்கள் கழித்து,ஒரு போலீஸ் ஜீப் அந்த நிறுவனம் முன்பு வந்து நின்றது.அதிலிருந்து ஒரு பெண் காவலர் ஒரு பெண்ணைப்பிடித்தவாறு இறங்கினார்.”நான் இங்கு வரமாட்டேன்.இந்த பள்ளிக்கூடத்தில் ஊசி போடுவார்கள்.”அந்த பெண் தான் ரோஜா.

அந்த பெண் காவலர் ரோஜா கோடம்பாக்கம் பிரிட்ஜ் அருகில் சுற்றிக்கொண்டிருந்ததாகவும்,அங்கிருந்த ஸ்டூடியோக்களருகில் கூச்சலிட்டபடி”விஜய்,விஜய்,நீ எங்கிருக்கிறாய்”என்றவாறு அலைந்துக்கொண்டிருந்தபோது அங்கிருந்த ஒரு வழிப்போக்கர் கிரீம்ஸ்ரோடு போலீஸ் நிலையத்தில் கொண்டு வந்து சேர்த்தாகவும் கூறினார்.இங்கு கொண்டு வந்து சேர்க்கும் பொறுப்பை தன்னிடம் கொடுத்திருப்பதாக கூறினார்.

மல்லிகா வேலை செய்யும் வீட்டு அம்மா கமலாவிடம் இது தெரிவிக்கப்பட்டது.அவள் வந்தவுடன் “நான் இங்கே இருக்க மாட்டேன்.என்னை வீட்டுக்கு அழைத்துக் கொண்டு போ.நான் நல்ல பெண்ணாக இருப்பேன்”.என்றாள்.மல்லிகாவுக்கு என்ன பேசுவது என்றே தெரியவில்லை.

அப்போது அந்த இடம் மிக பரபரப்படைந்தது.இரண்டு பெரிய வண்டிகள் வாயிலில் வந்து நின்றன.அதிலிருந்து பிரபல சினிமா நடிகை சபீதாவும்,அவள் கணவர் சேகரும் அங்கிருந்தவர்களுக்கு துணிமணிகள் கொடுக்க வந்திருந்தனர்.அவர்தான் ஒரு தயாளிப்பாளரும் கூட.அவர்கள் படம் “காதல் நிரந்தரமானது” வெள்ளிவிழா கண்டிருந்தது.அங்கிருந்த எல்லாருமே அந்த பிரபல நடிகையை சூழ்ந்துக்கொண்டனர்.ரோஜா முதலில் சற்று மிரண்டாள்.பிறகு அந்த கூட்டத்தில் எல்லோரையும் தள்ளிக் கொண்டு போய் சபீதாவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

“மேடம்,மேடம்.என்னை விஜய்யிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.அவரை பார்க்க இங்கு யாருமே அனுமதிப்பதில்லை.எனக்கு தெரியும் அவர் என்னை ஏற்றுக்கொண்டு காதலிப்பார் .சபீதா மேடம்,தயவு செய்து உதவுங்கள்.எல்லோரும் நான் பைத்தியம் என்கிறார்கள்.நான் பைத்தியம் இல்லை.எனக்கு அவருடன் இருக்க வேண்டும்.”

அவருக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.நிர்மலாவும் பீட்டரும் அவருக்கு அவசரமாக ரோஜாவுக்கு என்ன பிரச்னை என்று விளக்கினர்.அவர் கண்களில் படங்களில் தேவைப்படும் கிளிசரின் இல்லாமலே கண்ணீர் பொங்கியது.சற்று நேரம் அவரும்,அவர் கணவரும் சேர்ந்து மெல்லிய குரலில் ஏதோ பேசினார்கள்.

ரோஜா,நீ நல்ல பெண்தானே,நான் விஜய்க்கு ஃபோன் போட்டுத் தருகிறேன்.நீ அவருடன் பேசலாம்.ஆனால் அவரை பார்க்க முடியாது.அவர் படப்பிடிப்பிற்கு சென்னைக்கு வெளியே போயிருக்கிறார்.இப்போது பேசு.”என்று கேட்டாள்.

அவள் உற்சாகத்துடன் “நான் பேசுகிறேன்.எனக்கு ஃபோன் போட்டுக்கொண்டாள் கொடுங்கள்.நான் அவரை எவ்வளவு காதலிக்கிறேன் என்றும்,எவ்வளவு அவர் பிரிவில் கஷ்டப்படுவதாகவும் கூறுவேன்.”சபீதா தன் கைப்பையை திறந்து விஜய் நம்பரைத்தேடினாள்.அந்த அலுவலக நம்பரிலிருந்து கூப்பிட்டாள்.ரோஜா அவர் செய்வதையெல்லாம் ஆவலாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

தொலைபேசி நம்பர் அடித்தது.மறுபக்கத்தில் விஜய் ஃபோனை எடுத்தவுடன் சபீதா இங்குள்ள நிலமையை சொன்னவுடன் அவர் ரோஜாவுடன் பேச ஒப்புக்கொண்டார்.தன்னால் ஏதாவது உதவி செய்ய முடியும் என்று நினைத்தார்.ரோஜா உடனே ரிசீவரை பிடுங்கி தன் காதில் வைத்துக்கொண்டாள்.

“ரோஜா,நான்தான் விஜய் பேசுகிறேன்.நீ எப்படி இருக்கிறாய்”? என் படங்களை பார்ப்பதுண்டா?எந்த படம் மிகவும் பிடிக்கும்?”

ரோஜா அழுதபடி இருந்தாள்.அழுது அழுது தொண்டை கமற,விக்கியபடி பிறகு கூச்சலிட்டபடி இருந்தாள்.விஜய் அவளை சமாதானப்படுத்தியபடி தொடர்ந்தார்.”நீ அழக்கூடாது.நல்ல பெண்ணாக இருக்க வேண்டும்.உன் மருந்துகளெல்லாம் ஓழுங்காக எடுத்துக்கொள்.அங்கிருந்து ஓடிவிடாதே.உனக்கு குணமானதும் நாம் சந்திப்போம்.”என்று கூறி முடித்தார்.ரோஜா அழுதபடி இருந்தாள்.ஒரு வார்த்தைகூட் அவள் பேசமுடியவில்லை.சிறிது நேரம் காத்திருந்துவிட்டு அவர் வைத்து விட்டார்.

துணை இயக்குனர் அவர் அருகில் வந்து “சார்,நீங்கள் அடுத்த ஷாட்டுக்கு ரெடியா”என்று கேட்டார்.

விஜய் கண்களில் கிளசரின் போட்டுக்கொண்டதும் அவர் கண்ணீர் வழிய ஆரம்பித்தவுடன் குமுறி அழுதுக்கொண்டு அவர் அந்த காட்சிக்கான வரிகளை கூற ஆரம்பித்தார்.

A telephone call

Padmini Natarajan is a well-known personality in Chennai’s cultural and social scene. She is multi-faceted and has various meritsto speak of a voracious reader, a crossword enthusiast and an active user of Facebook. She calls herself an armchair activist; doing a lot of social work sitting at home and played a major role coordinating the activities during Chennai floods.This is a collection of her short stories called “Crossroads stories from South Indian lives”. Dealing with mostly Tamil Brahmin families, a life she is familiar with. There are various interesting facts in each of these stories

This story” A Telephone Call”, is an interesting story about a mentally deranged girl, who develops a fascination and lives in an illusionary world where a leading superstar and she love each other. The author ends the story in suspense.

திருமதி பத்மினி நடராசன் சென்னை வட்டாரத்தில் நன்கு அறிமுகம் ஆனவர்கள. ஆகையால் நான் அதிகம் கூறல் தேவையில்லை.எனக்கு தமிழில் எழுதுவது புதிது என்பதால் சில பிழைகள் இருக்கலாம்.மன்னிக்கவும்.இந்த கதை மனநிலை பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் கதை.ஒரு கற்பனை உலகத்தில் ஒரு பிரபல நடிகரை நினைத்து ஏங்கும் கதை.

ஒரு தொலை பேசி அழைப்பு.

ரோஜா அழுதுக்கொண்டிருந்தாள்.விம்மி விம்மி அழுதுக்கொண்டும்,சில நேரங்களில் ஊளை இட்டமாதிரி நிற்காமல் அழுதவண்ணம் இருந்தாள்.அவள் தாய் “ரோஜா,அழுகையை நிறுத்து இந்த வாய்ப்புக்காகத்தானே இத்தனை நாட்கள் காத்திருந்தாய்?ஏதாவது பேசு.”ஆனால், ரோஜா அழுகையை நிறுத்தவில்லை.ரிசீவரை கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு,காதில் வைத்துக்கொண்டு மௌனமாக இருந்தாள்.பேச்சே வரவில்லை.லைன் துண்டிக்கப்பட்டது.மெதுவாக ரிசீவரை திருப்பி வைத்தாள்.ஒரே நிமிடத்தில் அவளுக்கு இருந்த நம்பிக்கை உடைந்து விட்டது.

சற்று நாட்களுக்குமுன்.

ரோஜாவை இந்த நிறுவனத்தில் சேர்க்க கோரி அவள் தாயிடம் பல பேர்கள் கூறி இருந்தனர்.அடைக்கலம் (Refuge) அவளைப்போன்று மன நிலை பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஏற்றது.அவள் தாய் மல்லிகா வேலை செய்யும் வீட்டு அம்மா ஒரு ஃபோன் பண்ணி பார்க்கும் நேரத்தைக் குறித்திருந்தார்.மல்லிகா ரோஜாவை ஒரு ஆட்டோவில் அழைத்துக் கொண்டு வந்திருந்தாள்.அது ஒரு வியாழக்கிழமை.அங்கிருந்த டாக்டரிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டாள்.அங்கிருந்தவர்களுக்கு ஏற்கனவே அவளை தெரிந்திருந்தது.சென்ற வாரம் வீட்டை விட்டு ஓடி தெரிவில் சுற்றிக்கொண்டிருந்தபோது யாரோ இங்கே கொண்டு வந்து சேர்த்திருந்தனர்.ஆனால் இரண்டே நாட்களில் அங்கிருந்து ஓடி விட்டாள்.மல்லிகாவுக்கு இது தெரியாது.

“வா,மல்லிகா.இங்கே வந்து உட்கார்.உனக்கும் ரோஜாவுக்கும் காபி கொண்டுவரச் சொல்கிறேன்.”என்றார் டாக்டர் நிர்மலா.”ரோஜா உனக்கு எதுவும் ஆகாது.அமைதியாக உட்கார்.”காபி வந்தவுடன் இருவரும் ஒரே மூச்சாக குடித்தார்கள்.”இப்போது முதலிலிருந்து சொல்”.இதற்குள் ரோஜா மெதுவாக அங்கிருந்து கதவை நோக்கி செல்ல ஆரம்பித்தாள்.”ரோஜா ,உட்கார்.நீ எங்கேயும் போக முடியாது.”மல்லிகா அவள் கையை கெட்டியாகப் பிடித்து உட்காரவைத்துவிட்டு சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள்.அறையில்  ஃபைல்களும்,புத்தகங்களும்,அட்டைப்பெட்டிகளும் ,இரண்டு பென்சுகளும்,நாற்காலிகளும் இருந்தன.”மன்னிக்கவும், நாங்கள் இங்கிருந்து புது இடத்துக்கு மாற்றப்போகிறோம்.இந்த இடம் போதவில்லை.இந்த 1600 அடியில் நூறு பேருக்கு மேல் இருக்கிறோம்.எங்கள் புது கட்டிடம் தயாராக இருக்கிறது.அடுத்த வாரம் இடம் மாறப்போகிறோம்.”நிர்மலா விவரமாக கூறினாள்.இதற்குள் உயரமான,நல்ல உடையணிந்து ஒரு மனிதர் நுழைந்தார்.”பீட்டர்,இந்த பெண் ரோஜாவை தெரிகிறதா?”பீட்டர் உடனே கட்டாயம்.ரோஜா,எங்கே போனாய்”ரொம்ப கவலையுடன் கேட்டார்.

“நான் பள்ளிக்கூடம் போக மாட்டேன்.நான் இங்கு தங்கி படிக்கமாட்டேன்.”சொல்லிவிட்டு விக்கி விக்கி அழுதாள்.முதலில் அழுகையை நிறுத்து.உனக்கு பிடிக்காவிட்டால் படிக்க வேண்டாம்.முதலில் அழுகையை நிறுத்து.நீ அழுதால் இங்கு எல்லோருக்கும் சங்கடமாக இருக்கிறது.நீ சின்ன குழந்தையில்லை.””என்ன வயசாகிறது”அவள் தாயிடம் கேட்டார்.”பதினேழு ஆகிறது.,அம்மா.”அதற்குள் ரோஜா அழுகையை நிறுத்திவிட்டு ஜன்னல் வழியாக பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.

நிர்மலா மல்லிகாவிடம் “அவள் பிரச்னை என்ன “என்றாள்.

 “என் கதையை முதலில்  கூறவேண்டும்.அப்போது எனக்கு பதினாறு வயது இருக்கும்.மணி என்று ஒருவர் வீட்டுக்கு வர ஆரம்பித்தார்.அவர் ஒரு வியாபாரி.அவரும் என் தந்தையும் சேர்ந்து குடிக்க ஆரம்பித்தார்.அப்போது எனக்கு சரியாக பக்குவம் இல்லாத பருவம்.அவர் என்னைவிட இருபது வயது மூத்தவராக இருந்தும் ஏதோ ஒரு கவர்ச்சியில் வீட்டைவிட்டு ஓடிவிட்டேன்.ஒரு வயதற்குள் ரோஜாவும்.மூன்று வயதுக்குள்,துளசியும் ஒரு பையனும் பிறந்து விட்டார்கள்.40நாட்களுக்குள் பையன் இறந்துவிட்டான்.”மல்லிகா சற்று நிறுத்தும் போது அங்கிருந்த ஒரு பெண் முகத்தில் சிரிப்புடன் ஒரு பிஸ்கெட் பாக்கெட்டை நீட்டினாள்.”வா ரோஜா,இதை சாப்பிடு.உனக்கு பசியாக இருக்கும்.”ரோஜா அதை பிடுங்கி ,உடைத்து அள்ளி வாயில் போட்டுக்கொண்டாள்.”பாருங்க அம்மா,சாப்பிட்டு வெகு நாட்களானதைப் போல நடந்துகொள்ளுவாள்.இப்போது வீட்டை விட்டு கிளம்புவதற்குமுன் இட்லி சாப்பிட்டாள்.நான் வீடுகளை சுத்தம் செய்தும் இரண்டு ஆபீஸ்களை கூட்டி,துடைத்து பிழைப்பு நடத்துகிறேன்.இப்படி இவளுக்கு உணவு கொடுப்பதற்கு எனக்கு எப்படி கட்டுப்படி ஆகும்”
மல்லிகா அழுதுக்கொண்டே இருந்தாள்.நிர்மலா அவளைப்பார்த்து “பரவாயில்லை,மல்லிகா,நீ உன்கதையை தொடர்ந்துச்சொல்”என்றார்.

 

“நான் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொண்டும்,,அவர்களை வளர்ப்பதில் முனைப்பாகவும் இருந்தேன்.என் கணவர் எங்களுக்கு நல்ல உணவு,துணிமணிகளுடன் சௌகரியமான் வாழ்க்கையைப்பற்றி கொடுத்திருந்தார்.ஆனாலும் எனக்கென்னவோ இந்த குடும்ப சுமைகள்,குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்வது மட்டுமே என் உலகமாகிய இருந்தது ஒரு மனச்சுமையை ஏற்படுத்தியது.எனக்கென வேறு உலகமே இருக்கவில்லை.நான் குழந்தைகளையும் கூப்பிட்டுக்கொண்டு வாரத்துக்குள் இரண்டு,மூன்று படங்களாவது போவேன்.அவைகளில் நடிக்கும் நடிகைகளின் வாழ்க்கைமுறை,அவர்கள் அணியும் துணிமணிகள்,நகைகள்,அவர்கள் வசிக்கும் வீடுகள்,போகும் இடங்கள்,பாடும் பாடல்கள் பார்த்து அவற்றை என் வாழ்க்கைமுறையோடு ஒப்பிட்டு பார்க்கும் போது அவை மிக கவர்ச்சியாக் இருந்தது.ஒருநாள் நானும் அதே மாதிரி வீடுகளை சுத்தம் செய்வதில் ஒரு நாள் ஈடுபடுவேன் என்று அப்போது தெரியாது.

 

என் தந்தை குடி காரணமாக இறந்து விட்டார்.என் தாயையும்,தம்பி சிவாவையும் கவனித்து கொள்ளும் பொறுப்பும், எனக்கிருந்தது.சிவா அப்போது மெக்கானிக் படிப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தான்.அவர்களும் என் வீட்டிற்கு குடி புகுந்தனர்.என் தம்பியும்,என் கணவருடன் சேர்ந்து குடிக்க ஆரம்பித்தான்.அத்துடன் நாங்கள் குடியிருந்த பகுதியில் ஒரு பெண்ணைப்பற்றி கெடுத்துவிட்டு,அவளையே திருமணம் செய்துக்கொள்ள நேர்ந்தது.என் கணவரும் மற்ற பெண்கள் பின்னால் போக ஆரம்பித்தார்.எனக்கு வாழ்க்கை கசந்தது.சிவாவின் மனைவியும் எல்லா கஷ்டங்களையும் அனுபவித்துவிட்டு ஒரு நாள் அவனை விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டாள்.என் கணவர் எங்கள் உறவிலேயே ஒரு பெண்ணை அவர்கள் கொடுக்கும் வரதட்சிணைக்காக ஆசைப்பட்டு அவனுக்கு கட்டி வைத்தார்.அந்த பணமும் நிற்கவில்லை.இருவரும் குடித்தே தீர்த்தனர்.என் தம்பி அவளை தினமும் அடித்து துன்புறுத்தி கடைசியில் ஒரு நாள் தூக்குப்போட்டுக்கொண்டாள்.

 

“இப்படியே ஒரு உணர்ச்சியற்ற குரலில் யார் கதையோ சொல்வதைப்போல் தொடர்ந்தாள்.நிர்மலா இது போல் அனுபவங்கள் உள்ள மனிதர்களை நிறைய பார்த்திருந்தாள்.மௌனமாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். எப்போதாவது ஒரு கேள்வி கேட்பார்.மல்லிகா தன் கதையைத் தொடர்ந்தாள்.”என் தம்பி என் தாயுடன் சென்னை செல்ல முடிவு செய்தான்.அதற்கு பிறகு என் கணவர் தன் பெண் சினேகிதிகளை வீட்டுக்கு கூப்பிட்டுவர ஆரம்பித்தார்.என்னை அடித்து நொறுக்கும்போது வீட்டில் குழந்தைகள் இருப்பதை நினைவூட்டினேன்.அதற்குமேல் தாங்க முடியாமல் நானும் குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு சென்னைக்கு வந்து விட்டேன்.சில வீடுகளில் வேலை செய்து என் பிழைப்புத் தேடிக்கொண்டேன்.நிர்மலா அவளுக்கு சிறிது தண்ணீர் கொடுத்துவிட்டு “உன் பெண்களை பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்த்தாயா”என்று கேட்டார்.”ஆம்,அங்கிருந்த கார்ப்பரேசன் ஸ்கூல் போனார்கள்.ரோஜா,9வது படிக்கும்போது என் தாய் சிவாவுக்கு அவளை கட்டிக்கொடுக்கச்சொல்லி கேட்டாள்.”

 

இவ்வளவு நேரம் உணர்ச்சியற்ற குரலில் கூறிக்கொண்டிருந்த மல்லிகா குரல் சற்று நடுக்கத்துடன் இருந்தது.தன்னை தானே கேட்டுக்கொண்டிருந்ததைப் போல இருந்தது.

பீட்டர் அவளிடம் “அப்போது ரோஜாவுக்கு என்ன வயது?”

“அவளுக்கு பதினாலாவது வயது.ஆனால் என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?எனக்கு என் மனிதர்களின் உதவு தேவைப்பட்டது.வேறு வழியும் தெரியவில்லை.இது தவறு என்று தெரியும்.அரசாங்கமே பதினெட்டு வயதுக்குள் திருமணம் செய்வதை தடை செய்கிறது என்று தெரியும்.அங்கிருக்கும் குண்டர்களிடமிருந்தும்,என் தம்பியிடமிருந்தே அவளை காக்க வேண்டியிருந்தது.”

 

சிறிது நேரம் அங்கு அமைதி நிலவியது.பிறகு அவளாகவே ஆரம்பித்தாள்.ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள்.முழுக்க சொல்லி முடிக்க வேண்டும்போல இருந்தது.”சிவாவுக்கு ஆரம்பித்திலிருந்து இவள் மேல் ஒரு கண் இருந்திருக்கும்போல.ஆனால் எனக்கு இது தெரியாது.கல்யாணம் நடந்தது.அப்போது சரியாகத்தான் இருந்தாள்.பள்ளிக்கூடத்தை நிறுத்தி விட்டு ஒரு துணி கம்பெனியில் 800ரூபாய் சம்பளத்தில் பட்டன் தைக்கும் வேலையில் சேர்ந்தாள்.நான் என் கணவரிடமிருந்து விவாகரத்து வாங்க முயற்ச்சித்துக் கொண்டிருந்தேன்.இரண்டு வருடங்களில் விடுதலையும் கிடைத்தது.என் கடன்களும் முடிந்தது.ஆனால் விதியின் விளையாட்டு வேறு மாதிரி இருந்தது.ரோஜாவின் நடவடிக்கைகள் மாற ஆரம்பித்திருந்தது.திடீரென இப்போது உள்ள இளம் நடிகர்களை விரும்புவதாக கூற ஆரம்பித்தாள்.இன்று விஜய்,நாளை சூர்யா,பிரபுதேவா என்று மாறும்.”

இந்த பேச்சுகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்த ரோஜா “எனக்கு விஜய் வீட்டுக்கு போக வேண்டும்.நான் வரை விரும்புகிறேன்.அவரும் என்னை விரும்புகிறார்.என்னைப் பார்த்தவுடன் கட்டிப்பிடித்து முத்தம் கொடுப்பார்.நான் அவருடன் அவர் வீட்டில் இருப்பேன்.இப்பவே அழைத்துக் கொண்டுப்போங்கள்.”சிறிது சிறிதாக ஆரம்பித்து அஅழுகையை உச்சத்துக்கு கொண்டு சென்றாள்.நிர்மலாவும்,பீட்டரும் சேர்ந்து அவளை சமாதானப்படுத்தினர்.ரோஜா,நீ அவரை பார்க்க முடியாது.திரையில்தான் காண முடியும்.”ஆனால் அவள் அதை கேட்கும் நிலையில் இல்லை.தொடர்ந்து அழுதுக்கொண்டே “நான் அவரை காதலிக்கிறேன்.என்னை அவரிடம் அழைத்துச்செல்லுங்கள்.”அவளது அழுகை சிறிது நேரத்தில் கூச்சலாக இருந்தது.

 

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் விவாதித்துவிட்டு அவளுக்கு லேசாக தூங்குவதற்கு மருந்து கொடுக்க முடிவு செய்தனர்.ஒரு சின்ன சிகிச்சை அறை போல இருந்த இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்று ஒரு ஊசி போட்டனர்.ஆனால் அது அவ்வளவு சுலபமாக இருக்கவில்லை.உடலை முறுக்கிக் கொண்டு பிடிவாதம் பிடித்துக்கொண்டு அங்கே ஒரு போராட்டமே நடந்தது.அந்த இடமே ஒரு போர்க்களம் போல இருந்தது.அங்கிருந்த ஓரளவு குணமடைந்திருந்த மற்ற நோயாளிகள் சுற்றுமுற்றும் போவதற்கும்,சிறு சிறு வேலைகள் செய்யவும் அனுமதி பெற்றிருந்தனர்.இவளைப் பார்த்து அவர்களும் சிறிது பாதிக்கப்பட்டனர்.அவர்களும் சேர்ந்துகொண்டார்கள.”பாவம் ரோஜா.விஜய் அவளைக் காதலிப்பார்.இந்த பெண்ணை அவரிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.இப்போது இவளுக்கு அவர்தான் ஆறுதல்.காதலர்களை பிரிக்காதீர்கள்.”அவர்கள் மனதில் ஒரு கற்பனையாக் ஆரம்பித்தது நிஜமாக ஆரம்பித்தது.

சிறிது நேரத்தில் மருந்து வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது.ரோஜா சிறிது அமைதியாக ஆரம்பித்தாள்.நிர்மலாவும்,பீட்டரும் சேர்ந்து ஆலோசனை செய்தார்கள்.”இவளை இவள்கணவனோ,வேலை செய்யும் இடத்திலோ ஏதோ துன்புறுத்தி இருக்கிறார்கள்.இதை கட்டாயம் குணப்படுத்திவிடலாம்.”நிர்மலா மல்லிகாவைப் பார்த்து “நான் இவளுக்கு மருந்து கொடுக்கிறேன்.ஆனால் அவள் கட்டாயம் சாப்பிடவேண்டும்.ஒரு வாரத்தில் சிறிது குணம் தெரியும்.பிறகு அவளை இங்கே சேர்த்து விடலாம்.ஆனால் சிறிது காலம் ஆகும். பொறுமையாக இருக்க வேண்டும்.

 

“டாக்டர் அம்மா,நான் நாலு இடங்களில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும்.நான் இவளைப் பார்த்துக் கொள்ள வீட்டில் இருந்தால் என் வீட்டில் அடுப்பு எரியாதே.சில நாட்கள் இங்கு சேர்த்துக்கொண்டு குணப்படுத்த முடியாதா?”என்று கேட்டாள். 

“இப்போது முடியாது,மல்லிகா.மன்னிக்கவும்.நாங்கள் புது இடத்துக்கு போகும் வரை,இங்கு இடமில்லை.யாருமே இல்லாத் அனாதைகளைத்தான் அனுமதித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.உன் நிலமையாக எனக்குத் புரிகிறது.உன் குடும்பத்திலுள்ள யாரையாவது கவனித்து மருந்துகள் கொடுக்கப் சொல்ல முடியாதா?”என்றாள்.”என் அம்மாவுக்கு வயதாகிவிட்டது.அவளை ஏமாற்றிவிட்டு இவள்ஓடிவிடுவாள்.பரவாயில்லை.என்னால் முடிந்த சிறந்த ஏற்பாட்டை நான் செய்கிறேன்.”மல்லிகா மருந்துகளை எடுத்துக்கொண்டு,ரோஜாவையும் இழுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு செல்ல ஒரு ஆட்டோ பிடிக்கப் சென்றாள்.

சிறிது நாட்கள் கழித்து,ஒரு போலீஸ் ஜீப் அந்த நிறுவனம் முன்பு வந்து நின்றது.அதிலிருந்து ஒரு பெண் காவலர் ஒரு பெண்ணைப்பிடித்தவாறு இறங்கினார்.”நான் இங்கு வரமாட்டேன்.இந்த பள்ளிக்கூடத்தில் ஊசி போடுவார்கள்.”அந்த பெண் தான் ரோஜா.

அந்த பெண் காவலர் ரோஜா கோடம்பாக்கம் பிரிட்ஜ் அருகில் சுற்றிக்கொண்டிருந்ததாகவும்,அங்கிருந்த ஸ்டூடியோக்களருகில் கூச்சலிட்டபடி”விஜய்,விஜய்,நீ எங்கிருக்கிறாய்”என்றவாறு அலைந்துக்கொண்டிருந்தபோது அங்கிருந்த ஒரு வழிப்போக்கர் கிரீம்ஸ்ரோடு போலீஸ் நிலையத்தில் கொண்டு வந்து சேர்த்தாகவும் கூறினார்.இங்கு கொண்டு வந்து சேர்க்கும் பொறுப்பை தன்னிடம் கொடுத்திருப்பதாக கூறினார்.

மல்லிகா வேலை செய்யும் வீட்டு அம்மா கமலாவிடம் இது தெரிவிக்கப்பட்டது.அவள் வந்தவுடன் “நான் இங்கே இருக்க மாட்டேன்.என்னை வீட்டுக்கு அழைத்துக் கொண்டு போ.நான் நல்ல பெண்ணாக இருப்பேன்”.என்றாள்.மல்லிகாவுக்கு என்ன பேசுவது என்றே தெரியவில்லை.

அப்போது அந்த இடம் மிக பரபரப்படைந்தது.இரண்டு பெரிய வண்டிகள் வாயிலில் வந்து நின்றன.அதிலிருந்து பிரபல சினிமா நடிகை சபீதாவும்,அவள் கணவர் சேகரும் அங்கிருந்தவர்களுக்கு துணிமணிகள் கொடுக்க வந்திருந்தனர்.அவர்தான் ஒரு தயாளிப்பாளரும் கூட.அவர்கள் படம் “காதல் நிரந்தரமானது” வெள்ளிவிழா கண்டிருந்தது.அங்கிருந்த எல்லாருமே அந்த பிரபல நடிகையை சூழ்ந்துக்கொண்டனர்.ரோஜா முதலில் சற்று மிரண்டாள்.பிறகு அந்த கூட்டத்தில் எல்லோரையும் தள்ளிக் கொண்டு போய் சபீதாவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

“மேடம்,மேடம்.என்னை விஜய்யிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.அவரை பார்க்க இங்கு யாருமே அனுமதிப்பதில்லை.எனக்கு தெரியும் அவர் என்னை ஏற்றுக்கொண்டு காதலிப்பார் .சபீதா மேடம்,தயவு செய்து உதவுங்கள்.எல்லோரும் நான் பைத்தியம் என்கிறார்கள்.நான் பைத்தியம் இல்லை.எனக்கு அவருடன் இருக்க வேண்டும்.”

அவருக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.நிர்மலாவும் பீட்டரும் அவருக்கு அவசரமாக ரோஜாவுக்கு என்ன பிரச்னை என்று விளக்கினர்.அவர் கண்களில் படங்களில் தேவைப்படும் கிளிசரின் இல்லாமலே கண்ணீர் பொங்கியது.சற்று நேரம் அவரும்,அவர் கணவரும் சேர்ந்து மெல்லிய குரலில் ஏதோ பேசினார்கள்.

ரோஜா,நீ நல்ல பெண்தானே,நான் விஜய்க்கு ஃபோன் போட்டுத் தருகிறேன்.நீ அவருடன் பேசலாம்.ஆனால் அவரை பார்க்க முடியாது.அவர் படப்பிடிப்பிற்கு சென்னைக்கு வெளியே போயிருக்கிறார்.இப்போது பேசு.”என்று கேட்டாள்.

அவள் உற்சாகத்துடன் “நான் பேசுகிறேன்.எனக்கு ஃபோன் போட்டுக்கொண்டாள் கொடுங்கள்.நான் அவரை எவ்வளவு காதலிக்கிறேன் என்றும்,எவ்வளவு அவர் பிரிவில் கஷ்டப்படுவதாகவும் கூறுவேன்.”சபீதா தன் கைப்பையை திறந்து விஜய் நம்பரைத்தேடினாள்.அந்த அலுவலக நம்பரிலிருந்து கூப்பிட்டாள்.ரோஜா அவர் செய்வதையெல்லாம் ஆவலாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

தொலைபேசி நம்பர் அடித்தது.மறுபக்கத்தில் விஜய் ஃபோனை எடுத்தவுடன் சபீதா இங்குள்ள நிலமையை சொன்னவுடன் அவர் ரோஜாவுடன் பேச ஒப்புக்கொண்டார்.தன்னால் ஏதாவது உதவி செய்ய முடியும் என்று நினைத்தார்.ரோஜா உடனே ரிசீவரை பிடுங்கி தன் காதில் வைத்துக்கொண்டாள்.

“ரோஜா,நான்தான் விஜய் பேசுகிறேன்.நீ எப்படி இருக்கிறாய்”? என் படங்களை பார்ப்பதுண்டா?எந்த படம் மிகவும் பிடிக்கும்?”

ரோஜா அழுதபடி இருந்தாள்.அழுது அழுது தொண்டை கமற,விக்கியபடி பிறகு கூச்சலிட்டபடி இருந்தாள்.விஜய் அவளை சமாதானப்படுத்தியபடி தொடர்ந்தார்.”நீ அழக்கூடாது.நல்ல பெண்ணாக இருக்க வேண்டும்.உன் மருந்துகளெல்லாம் ஓழுங்காக எடுத்துக்கொள்.அங்கிருந்து ஓடிவிடாதே.உனக்கு குணமானதும் நாம் சந்திப்போம்.”என்று கூறி முடித்தார்.ரோஜா அழுதபடி இருந்தாள்.ஒரு வார்த்தைகூட் அவள் பேசமுடியவில்லை.சிறிது நேரம் காத்திருந்துவிட்டு அவர் வைத்து விட்டார்.

துணை இயக்குனர் அவர் அருகில் வந்து “சார்,நீங்கள் அடுத்த ஷாட்டுக்கு ரெடியா”என்று கேட்டார்.

விஜய் கண்களில் கிளசரின் போட்டுக்கொண்டதும் அவர் கண்ணீர் வழிய ஆரம்பித்தவுடன் குமுறி அழுதுக்கொண்டு அவர் அந்த காட்சிக்கான வரிகளை கூற ஆரம்பித்தார்.

The closure of H.M.T and the plights of garment workers.Two totally unconnected subjects,still important.Some news items always draw my attention. In today’s paper also,there were two such items.Firstly the closure of H.M.T,India’s premium watch factory.In our days even to own a watch, was a luxury.It had to be passing an examination creditably,getting a job or some celebration.I remember my getting a watch on one such occasion.They were well designed,affordable and more importantly durable.There were costlier ones also and some visiting dignitaries presented with some well crafted,premium varieties as “Nation’s pride.In course of time there have been competition from other brands with fashionable designs and more innovative.Gradually H.M.T started losing its importance and had to face a closure and the employees given pink slips.Ironically this happened last Sunday,on May Day,a day important to the labourers.Our second topic is about the garment workers,who contribute a major work force in our society.They are subjected to lot of harassment at work,have to work long hours,and their earnings,though important to the family,never so great.There was a time when it was difficult to get workers for housework.They preferred the garment factories,thinking their lot would be better there.Now the reverse process has started and they find the housework better because they are looked after well if their employers happened to be kind.In most of the cases they are.They would be provided bonus for the year,good clothes and food when they work long hours.In contrast,the garment workers have to stand the whole day,have to meet their target for the day and made to work extra hours if they don’t and are not paid their wages and overtime properly.There are cases of sexual harassment also.They are troubled more if they decide to join the union.It is true they caused lot of discomfort and inconvenience to the public last week when they took out a procession and disruption of traffic.There were excesses by the police and in some cases by the workers.We should understand these are expressions of suppression of emotional turmoils.Let us hope their problems get solved at least to some extent.